Een forse migraine steekt de kop op, op het werk loopt het al niet op rolletjes en het water roept. Het wordt tijd, tijd om aan de waterkant te vertoeven, tijd om de sfeer weer op te snuiven, de futen te zien zwemmen en de valken te zien jagen. Terug naar de rust en de natuur, terug naar de oergevoelens. De jager in zijn element. Ik verlang naar het water.  

De drang wordt met de dag groter, de drang om aan het grote water te vertoeven. Het boezemwater roept, overdag constant in mijn gedachten en s’nachts in mijn dromen. Ik droom over de boezemvrienden van de boezem, die oersterke zoetwaterbiggen van het ruime sop. De boezem van onze provincie, een verscheidenheid aan wateren. Duizenden hectaren met vrijgevochten schubs en in het zonlicht blinkende spiegels. Kanalen en vaarten, plassen en meren en bruggen en dijken, de aantrekkingskracht van het grote water. De boezem, je laat het je bekomen, je bied je boezemvrienden bescherming en een veilig onderkomen.

De gedachten dwalen verder naar de geheimen die je herbergt, jou onderwater geheimen. Wat verberg je voor mij, wat voor zoetwatermonsters heb je komend jaar voor mij in petto? Nog even zal ik het moeten uitzingen, nog even eer het tijd is om jou te proberen te bedwingen. Om voor even jou geheimen, jou boezemvrienden aan jou te onttrekken en voor even de mijne te maken. Voor even te delen in jou geheimen en me deelgenoot te maken van de pracht die je herbergt.

De boezemvrienden van de Boezem voor even de mijne, herinneringen tot in lengte van dagen.

Boezemvriend tot gauw.

Eddy Norder