De put heeft een gemiddelde diepte van 14-16 meter met uitschieters van 18 meter. Ook zijn er enkele plateaus in de hoeken van de put terug te vinden waar het water slechts anderhalve meter is. Maar deze zijn zeldzaam. Plantengroei is er maar weinig, op enkele dunne en dikke rietkragen na. De bodem bestaat voornamelijk puur uit zand, buiten enkele modderzones gerekend dan.

Twee jaar geleden ondernamen we de eerste poging. We visten toen op een plateau, gelegen in één van de hoeken van de put. We hadden het geluk dat er een mooie oppervlakte met allerlei wieren bedekt was. (iets wat later nooit meer voorgekomen is trouwens). Hier zat toen de karper, hebben we achteraf mogen besluiten. Om kort te zijn: dit jaar vingen we een vijftal karpers. (zo maximum rond de 5 kilogram) De grootste exemplaren werden jammer genoeg verspeeld, omdat we nog totaal niet geïnstalleerd waren (geen optonics, geen sterke karperlijnen, …). Genoeg beten dus, maar door onze onkunde verloren we veel grote vis. Ik zeg “grote” vis, omdat we één van onze karpers gezien hebben vooraleer deze van de haak schoot. We liggen er nog altijd wakker van! Na een keiharde run waarbij de karper de toenmalige “zeehengel” krom trok zagen we een enorme schim in het blauwe water opduiken. Tot op de dag van vandaag heb ik op dit water nooit meer zoiets gezien! Ik zie nog voor me hoe de reusachtige rug onder water verdween en hoe mijn vismaat en ik urenlang zaten te schelden en te balen over de verspeelde vis.

Vorig jaar dan maar een tweede poging. Ondertussen waren we allebei al in het bezit van een leuke set optonics en ook de rest van ons materiaal was er flink op vooruitgegaan. Karperhengels, molens met goede draad en baitrunners, rodpods,… We bevisten dezelfde plek als het jaar ervoor (het was weer zomer). Ondanks dagen proberen en weken vooraf gevoederd te hebben kregen we deze zomer geen enkele run. We hadden ook al een paar sessies gedaan in het voorjaar (op een andere ondiepe plek) maar ook deze bleven zonder resultaat.

Voorbije zomer. Vijf nachten en dagen stonden er gepland in de maand augustus. Een totaal andere stek werd gekozen. Aan de overkant van de put. Dicht tegen de kant, waar een grote hoeveelheid riet stond te ritselen. Daar moest het gebeuren! Tijdens het vooraf voederen zag ik dat er karperactiviteit was. (geloof het of niet, maar je maakt dit echt haast nooit mee op deze put!) Ik zag duidelijk blazen en bellen tegen het riet en ook zag ik tien meter van mijn voeten een redelijke spiegel zijn vissenlichaam uit het water katapulteren. Na het voeren van de overige maïs belde ik enthousiast mijn vismaat om het heugelijke nieuws te melden. We besloten de volgende dag te proberen. Na alles klaargemaakt te hebben vertrok ik samen met andere vismaat Bert naar het water. De local-vismaat kon toch niet mee wegens zijn vakantiejob. De lijnen werden klaargemaakt en te water gelaten. Een kwartier later al kregen we de eerste beet. Een schubje van 3,5 kilogram was het resultaat. Niet groot, maar karper is karper! En als je aan deze put het geluk had een karper te strikken, mocht je best trots zijn op jezelf! De rest van de middag werd het niets. Rond acht uur hielden we het voor bekeken. Twee dagen later sta ik er opnieuw. Het waait enorm en het schuim staat op onze oever. Toch wordt alles te water gelaten en even later komt vismaat Matthieu ook zijn hengels erbij zetten. Het wordt niets. Matthieu besluit om de nacht door te brengen in zijn tentje en ik zeg hem dat hij maar moet bellen als hij er één vast heeft.

- 4.15 : “dring; dring”.

- ''Ik heb er één. ''6,5 kilogram...kom je een foto maken?''

- ''ja binnen een half uurtje ben ik daar'' (het regende...)

- ''Ok.."

Eenmaal aangekomen zie ik een vrolijke Matthieu zijn karper opnieuw op de onthaakmat leggen. Het is een mooie schub. Nog nooit gevangen geweest, perfect buikje. Een prachtvis! Ik weet dat velen van jullie, karpervissers, al geen moeite meer zouden doen om een foto te komen trekken van een 6,5 kg zware karper, maar dat bewijst des te meer dat er mensen bestaan die als een robot blindelings op zware karper vissen. De schoonheid van de vis wordt door velen over het hoofd gezien. Kilo’s, kilo’s en nog eens kilo’s. Een gehavende vis van twintig kilogram die al honderden keren is gevangen geweest schijnt belangrijker of specialer te zijn dan een mooie ongeschonden, nooit gevangen karper van een achttal kilo. Wel… ik durf het gerust zeggen. Ik zou tien keer zo gelukkig zijn met mijn eerste maagdelijke twintigponder op ons thuiswater dan met een volgevreten veertigponder die ergens rondzwemt op een veel te klein betaalwater! Jammer genoeg geldt voor velen de regel: “hoe zwaarder de vis je vangt, hoe beter de visser is”. Ik was in elk geval heel blij dat onze voerstrategie en ons urenlang proberen iets had opgeleverd. Ook waren we van plan om ELKE gevangen karper vast te leggen om op die manier het kleine karperbestand te identificeren.

Maar enfin… Na een paar foto’s geschoten te hebben wordt de karper weer voorzichtig teruggezet en herlegt Matthieu zijn lijnen eens. Ik besluit om in de vroege ochtend ook mijn materiaal te gaan halen en om erbij te komen zitten. Alles wordt tussen de buien door opgezet en een paar uur later staat het hele kamp weer klaar voor de volgende aanbeet. De ochtend, middag, avond en nacht gaan voorbij zonder beweging. De volgende ochtend stoppen we ermee want er komt maar geen einde aan het slechte weer.

Een week later keren we terug. Omdat we dit keer vergezeld waren van een paar vriendinnen besluiten we om op onze vroegere, gezellige en comfortabele stek te gaan zitten. De avond en nacht verlopen prima gezellig. (en ja, het bleef bij vissen… Waar zit je met je gedachten?!) Het enige wat ontbreekt is karper. Nou ja… Een mens kan niet alles willen. Ik besluit toch maar om ermee te stoppen voor dit jaar. In het najaar mag er trouwens niet gevist worden en ik heb nog wel zin om eens een paar makkelijkere waters te gaan proberen.

Matthieu is het nog niet beu en staat een paar dagen later voor de laatste keer deze zomer weer aan ons thuiswater. Ik ga ’s avonds nog even langs en zeg hem dat ie terug mag bellen als hij beet krijgt. Rond 3.00 uur gaat mijn GSM en weet Matthieu te melden dat hij terug een schubkarper van 6,5 kilogram op de mat heeft liggen. Vermoeid als ik was, vraag ik hem een paar uur uitstel vooraleer ik een foto kom trekken. Matthieu gaat gelukkig akkoord. Eenmaal aangekomen zie ik dat Matthieu dit keer niet zo opgewekt is als de vorige keer. Hij vreest dat hij terug dezelfde karper gevangen heeft als een paar weken geleden. Dat zou natuurlijk betekenen dat het karperbestand vermoedelijk NOG kleiner is dan we aanvankelijk dachten. Na een grondige foto-vergelijking kunnen we op beide oren slapen want we zien een duidelijk verschil in positie van de schubben.

Terwijl ik dit schrijf, bevinden we ons halfweg oktober in het jaar 2005. We starten terug met vissen op ons thuiswater in het voorjaar van 2006. Toch zijn er al vele plannen gesmeed naar volgend jaar toe. Volgend jaar verdriedubbelen we onze sessies op ons thuiswater, voeren we nog nauwkeuriger, langer en regelmatiger en proberen we tenslotte geheel andere stekken als de voorbije jaren. Daarbovenop willen we ook enkele stekken ver van de oever proberen. Ook hebben we al afgesproken om de helft van de nachten apart te gaan zitten. Zo bevissen we meerdere plekken op één tijdstip en hebben we praktisch gezien wel een grotere kans ergens een karper te haken. Tot slot zullen we een voedercampagne opstarten rond een moeilijk bereikbare plek, waar takken en andere rotzooi op de bodem liggen. Misschien één van de lievelingsplaatsen van de vis. Voor de precisie zullen we in elk geval eens een paar markers uitvaren.

Tot zover de avonturen aan ons prachtige thuiswater.

We houden jullie op de hoogte.

Joris Vandeale