12 mei 2006

Het is vrijdagavond. Een lastige schoolweek ligt achter de rug, de zon schijnt en geeft warmte en dit is één van de laatste kansen om te gaan vissen voor de examens beginnen. Zijn dit voldoende argumenten om de karpers achterna te zitten? Jazeker als je ’t mij vraagt wel! Alvorens ik vertrek bel ik nog snel even naar Matthieu, omdat ik veronderstelde dat hij ook wel zou gaan vissen maar wegens oververmoeidheid (gecombineerd met teveel drank) moet hij deze sessie overslaan omdat hij nood heeft aan een warm zacht bed (en als hij al zegt dat hij te moe is om te vissen... dan kan je er vanuit gaan dat hij wel HEEL erg moe moet zijn...).

Rond 20 uur kom ik aan op de stek. De vogeltjes fluiten en het water is zo vlak als de boezem van Justine Henin. Ik zet al fluitend de tent op en leg daarna ook de hengels, beaasd met partikels op de rodpod. Nog even een paar handjes voeren en klaar is kees. Een klein uurtje later komt de ''versleten'' Matthieu eens kijken en hij verzekert me dat ik een leuke nacht mag gaan verwachten. Ikzelf zie het eigenlijk ook wel zitten en ik voel de adrenaline al door mijn aderen stromen. Matthieu vertrekt naar zijn zachte bed en ik kruip rond half elf ook al in mijn slaapzak. Ik zet nog even het telefoonnummer van Matthieu klaar op mijn gsm en daarna verzink ik in dromenland.

1.45 uur: TUUUUUUUUUUUUUUT! Wat een harde run! Ik word echt met een bangelijk gevoel uit mijn slaap gehaald en in mijn onderbewustzijn open ik de rits van de tent en sta ik even later kousvoets in het natte gras. Mijn slaapzak ligt ergens tussen mijn tent en mijn rodpod, maar hoe ik er zo snel uit ben geraakt herinner ik me niet meer. Doodvermoeid zie ik het felle blauwe licht van de middelste optonic en ik sla aan. Mis! Niks! Maar de pieper stopt niet met krijsen. Al gauw dringt het tot me door dat het niet de middelste hengel maar de linker hengel is waarop de actie komt, maar dat kon ik moeilijk zien omdat het blauwe ledje wel honderd keer feller straalde dan het rode ledje. Ik sla een tweede maal aan (dit keer met de juiste hengel), maar sla in het luchtledige... Geen weerstand... Niks... Deze superleuke run resulteert in een teleurgesteld gevoel en een ''superleuke'' misser. Ik voer eventjes bij en leg de hengel opnieuw in. Kwaad en vol onbegrip trek ik me terug in mijn tent. Ik bel nog snel even naar vismaat Matten om te melden wat er gebeurd is. Daarna vat ik de slaap terug.

8.00 uur: Matthieu komt op bezoek en heeft zijn nieuwe digitale camera bij. Hij maakt enkele ''sfeerfoto’s'' en we praten nog wat over de gemiste karper. Ik besluit om mijn lijnen nog eens te herleggen en nog een paar uur te blijven zitten. Dan is alle materiaal immers droog en kan er deftig ingepakt worden. Mijn rechter lijn leg ik eens extreem dicht tegen het riet dat langs de kant groeit (eigenlijk wou ik hem wat meer van het riet weg hebben maar uiteindelijk liet ik het maar zoals het was).

9.00 uur: Het ongelofelijke gebeurt. Ik had nooit durven dromen dat er nog een run zou komen! Ik lig rustig op mijn bedchair te dutten tot op het moment ik terug wakker schrik van een krijsende optonic. De rechter hengel! De riethengel?! Zou dat éne piepje zo’n tien minuten geleden dan toch op een azende karper hebben geduid?! Ik loop naar mijn rodpod, sla voorzichtig maar toch krachtig aan en ik voel een gezonde weerstand aan de andere kant van de lijn. De vis zwemt meteen het open water op en raakt onderweg ook nog eens één van mijn andere lijnen... Na een tiental minuten en een hevige dril zie ik hem voor het eerst bovenkomen. Een mooie dikke schub die goed gehaakt is! Ik land hem in mijn net en wanneer ik de vis naar mijn onthaakmat wil brengen voel ik pas dat dit geen kleintje is. De wijzer van de weegschaal blijft staan op 9 kg (waarvan ik uiteraard een halve kilogram netgewicht moest aftrekken). Tevreden en opgelucht bel ik naar Matthieu die binnen de tien minuten terug komt aangereden met zijn digitale fotocamera in de hand. Ik ben blij dat ik ook eens eindelijk met een originele mooie putkarper op de foto kan en mits mijn voormiddag toch al geslaagd is besluit ik de boel op te ruimen.

16 mei 2006

Sinds vrijdagnacht is het vertrouwen in de stek weer supergroot. Op deze stek hebben we dit jaar nog geen enkele nacht geblankt en ons humeur wordt er weer beter op. Vandaag sta ik met mijn rugzak vol gekookte partikels opnieuw op de stek (er wordt nu immers ELKE avond rond hetzelfde tijdstip gevoerd op twee stekken). Tot mijn grote vreugde merk ik dat er karpers langs en door het riet zwemmen. Op het moment ik mijn voer in het water drop ontploft de stek als het ware. Mijn hart klopt in mijn keel en diep van binnen vervloek ik degene die het ''schoolsysteem'' uitgevonden heeft. Vissen kan nu jammer genoeg niet maar wel bel ik nog even naar Matthieu om het goede nieuws te melden.

17 mei 2006

Het is woensdagmiddag en karpermaat Matten besluit om zijn hengels een paar uurtjes te water te laten op onze favoriete stek. Na amper een half uur vissen ziet hij tweemaal een mooie schub vlak boven zijn haakaas rollen en vijf minuten later verbreekt de optonic waarop de riethengel ligt de stilte.. Een schub van 6,5 kilogram wordt even aan het water ontleend.

19 mei 2006

De weerman had het al enkele dagen voorspeld... Het zou winderig worden... Er zat een kleine acht beaufort vlak op onze stek en zotte golven beukten de rietkraag half neer en deden het water letterlijk opspatten. Ik sta als een idioot heen en weer te wapperen en probeer mijn 90 gram lood toch enigszins een beetje te sturen door de wind. De rodpod wordt zo optimaal mogelijk geplaatst en de swingers gaan op hun zwaarste stand. Nachtvissen ben ik helemaal niet van plan, want het zou een onmogelijke opgave zijn om mijn tent op te zetten. Ik kom uit verslaving gewoon enkele uurtjes proberen. Om toch nog een beetje beschutting te zoeken voor de wind plaats ik mijn grote onthaakmat tegen een dikke hoge pluk gras. Zo kan ik toch tenminste wat uit de wind liggen. Rond 9 uur ’s avonds begint de eerste actie. Een paar piepjes in een ongewoon ritme klinken door de beetverklikker. Ik spring op, maar nog voordat ik op kan staan is alles weer voorbij. ''Misschien een lijnzwemmer, een karper die lustig ligt te vreten en daarbij eventjes mijn draad raakte?'', denk ik bij mezelf. Een kwartier later herhaalt hetzelfde scenario zich. Alleen zit ik nu wel vlakbij mijn rodpod en sla ik na acht piepen aan. Niks... Verdorie... Wat zou dat toch kunnen zijn?! Ik blijf nog zitten tot rond half twaalf, maar de vis waagt het helaas geen derde keer om met mijn voeten te spelen...

23 mei 2006

Nog altijd veel wind.. Dat wel.. Maar mits het niet regent kunnen we er maar van profiteren om nog een nachtje te plannen. Morgen een vrije dag, dus het zit even mee. Matthieu heeft wel school en daarom vraag ik vismaat Bert maar eens om me te vergezellen. Het was namelijk al een flinke tijd geleden dat hij nog ''gekarperd'' had. De tent wordt opgezet (ging alleen niet zo vlotjes met die wind) en daarna worden ook de hengels te water gelaten op de trouwe stek. Rond 2.30 (traditioneel tijdstip!) krijgen we de eerste actie. Weer zo’n stomme run waarvan je niet zeker weet of het wel een run is. Niks dus... Rond 6 uur krijgen we een trage zakker op de linker hengel. Na een paar piepjes wordt er aangeslagen, maar wederom geen weerstand. En dan gebeurt het.. Rond 8.30 uur liggen we nog allebei in een diepe slaap wanneer er een run komt die goed doorgaat. Ik geef uit sympathie de run weg aan Bert, maar resulteerde in lijnbreuk... Of het aan hem lag of aan één of andere scherpe steen waarover de lijn schuurde zullen we waarschijnlijk nooit weten. Eén ding wist ik echter wel: ''de maat was vol en om niet helemaal gefrustreerd te raken moest er nu zo snel mogelijk gepakt en gezakt worden!'' Nog maar even meegeven dat ik niet boos was op Bert maar gewoon in het algemeen.. Lijnbreuk is nu eenmaal iets wat echt niet zou mogen gebeuren! Toch zeker niet op onze put! We weten immers van tevoren dat als we naar de put gaan we niet meer dan één of twee runs per nacht mogen verwachten en dan slagen we er nog in om deze enkele kans te verbrodden ook.

25 mei 2006

Matthieu (alias de fanatiekeling) gaat weer nachten. Het is een mooie avond. Geen rimpel op het water te bespeuren en als ik nog eens een kijkje kom nemen rond 22 uur is zijn hele kamp reeds opgezet. Het is nu nog enkel een kwestie van vis vangen... Ook Jan, de vader van Matthieu, komt eens kijken wat karpervissen nu eigenlijk is en na nog wat gebabbeld te hebben over ''waar het heelal eindigt'' spring ik op mijn fiets en trap ik huiswaarts.

10.00 uur de volgende morgen: Ik kom te laat wakker (want ik moet blokken) en zie dat ik een nieuw bericht heb op mijn gsm. ''Karper op de riethengel; 6,3 kilogram; gevangen rond 7.30 uur; heb zelf al foto’s getrokken''. Ik ga naar beneden en telefoneer nog eventjes om wat meer informatie te verkrijgen. Matten weet me te vertellen dat hij rond 2 uur vannacht ook al een korte run gehad had waarbij een mini-mini-karpertje zich vlak voor het net van de haak wist te ontdoen. Hij zit schuilend voor de regendruppels in zijn tent en ik waarschuw hem dat het weer er enkel zal op verslechten. Rond 11 uur komt hij thuis. Dat hij kapot geregend is hoef ik jullie waarschijnlijk niet meer te vertellen?! Ah ja... Had hij maar een andere hobby moeten kiezen...

24 juni 2006

Examens zijn eindelijk gedaan! Een intens vreugdegevoel stroomt door me heen! Plannen?! Jazeker! De voorbije twee dagen zwaar gevoerd op de oostelijke stek en op een geheel nieuwe stek die Matthieu wil uitproberen. Nu kan er eindelijk weer gevist worden. In de vooravond beginnen we aan een nieuw avontuur. Alles wordt te water gelaten en rond 23 uur kruipen we elk in onze tent. We zitten zo’n goeie 50 meter van elkaar en om de afstand tussen de tenten te overbruggen moeten we door een echte jungle: netels, distels, hoog nat gras, struikjes, losliggende stenen... noem maar op! Rond 6:30 uur ’s morgens komt bij mij de eerste actie. Redelijke harde run op de riethengel. Een waterbewoner van een drietal kilogram aanschouwt even later de binnenkant van het net. Een kleine teleurstelling maar op onze put moeten we echt redeneren via het principe ''karper = karper ongeacht het gewicht''. Dat er echt biggen rondzwemmen bewijzen we jullie nog wel! ;-) Nadat Matthieu is gelokt door het verleidelijke geluid van de pieper, even komt hij kijken, maar snel kruipen we terug in onze tenten om de slaap te hervatten. Hij heeft nog tot nu toe geen actie gehad... Om 9:30 uur is het bij mij opnieuw raak. De schelle tonen van een krijsende riethengel-optonic klinken me als muziek in de oren. Ik vergeet maar weer eens m’n schoenen aan te trekken en sta voor ik het weet terug in de stekkers (ai…). Ik kan de karper nauwelijks afremmen dit keer en roep luidkeels naar Matthieu dat ik er één aan heb. Hij blijft echter maar slapen en ik blijf maar roepen. Ook de karper weet van geen ophouden en blijft maar draad van mijn spoel trekken. In mijn hoofd spookt het beeld van een nieuw persoonlijk record op de put, maar een kwartier later zie ik deze droom in duigen vallen. Een schubje van iets meer dan 4 kg toont zich voor het eerst. Wat een power! Niet te geloven! Nog nooit een vis van dit formaat gevangen die dergelijke plooi in m’n hengel kon brengen! Volgens mij zitten er teveel calorieën in mijn partikels...? ;-)

Juli 2006

Deze dag hadden we misschien wel liever niet meegemaakt.. Matthieu vertrekt binnenkort op stage naar de Shetlandeilanden en dus besluit hij om nog snel een laatste nachtje te vissen op zijn nieuwe stek. De nacht gaat geruisloos voorbij maar ’s morgens rond 8 uur komt dan toch een aanbeet. En wie hangt er aan het lijntje?! Jawel... onze fameuze “Knobbel” (zie Karpervissen op ons thuiswater deel 2). Het dubbelen van deze karper geeft ons geen goed gevoel! Na amper 12 vissen gevangen te hebben op ons thuiswater van 7 hectare dubbelen we al een karper? Zou er dan toch veel minder vis zitten dan we dachten? Zou die enorme karper die we al jaren achterna zitten dan toch slechts een illusie zijn? Er is maar één manier om daar achter te komen: “VISSEN”!

8 juli 2006

Matthieu is op reis en ik heb hem beloofd dat ik tegen zijn thuiskomst het aantal vissen de hoogte in gejaagd zou hebben. Helaas... Ik blank op mijn trouwe en favoriete stek. Ik had het moeten weten, geen wind op de oever... Ik moest daarvoor aan de overkant hebben gezeten. Toch laat ik mijn tent staan omdat ik komende nacht nogmaals wil proberen om te zien of de windrichting-theorie zal blijven kloppen.

9 juli 2006

Nog steeds warm en geen wind op de stek. Ik doe hetzelfde als vorige nacht en ik boek ook hetzelfde resultaat: ''noppes!''. Waarom ben ik zo koppig en vertik ik het om een andere stek te proberen?! Binnen 4 dagen vertrek ik op Frankrijk-sessie en omdat ik nog een keer wil vissen op een ander water voor ik België verlaat hou ik het voorlopig voor bekeken op ons thuiswater.

30 juli 2006

Ik ben terug thuis en ook Matthieu is inmiddels teruggekeerd uit Shetland. Het vissen en voeren op onze put heeft twintig dagen stilgelegen, maar toch gaan we vannacht een instant-sessie houden op de meest productieve stek (6 uur voor het begin van onze sessie hadden we wel al een paar kilogram partikels verspreid over de stek gevoerd). We komen toe en plaatsen ons karperkamp. Alles is net op tijd opgezet want de zon zakt sneller dan we verwacht hadden. We zitten nog wat buiten op de stretcher te babbelen en over het water te staren, maar omdat de temperatuur snel begint te zakken kruipen we rond middernacht maar onder de wol. Daar kunnen we gerust ook een tijdje blijven liggen want het is al tien voor zeven ’s ochtends wanneer de eerste karper zich meldt op mijn riethengel. Een karper van ongeveer 4 kg wordt even later uit het water geschept en op de foto vereeuwigd. De hengel wordt opnieuw klaargemaakt en we kruipen terug in de slaapzak. Nog geen tien minuten later weer een fluiter op dezelfde hengel! Het is de beurt aan Matthieu om aan te slaan en na een leuke dril komt een soortgelijke karper op het droge. Geen kolossale vetzakken, maar ze zijn tenminste actief! Het aas wordt terug ingeworpen en stiekem hopen we op een derde run (zou overigens de eerste keer zijn dat dit gebeurt). En ja hoor, nog geen kwartier gaat voorbij en alweer een fluiter op de riethengel. Van een hotspot gesproken! Ik sla aan en weet direct dat het om een zwaarder exemplaar gaat. Hij blijft maar zwemmen met trage slome bewegingen en ik moet heel veel moeite doen om meneer karper af te remmen en wat draad te winnen. Na een kwartier mag mijn schepnet dan toch uiteindelijk deze schoonheid omhelzen en ben ik als visser maar weer eens een gelukkig man. De karper wordt op de mat gelegd en gewogen (7,8 kilogram). Toch is er iets dat wat ons aan het twijfelen zet.. Hij komt ons zo bekend voor?! Na foto-analyse blijkt dan ook dat we alweer een karper gedubbeld hebben! Deze vis is het voorlopig put-record die Matthieu in april geklokt had op 8,7 kilogram (zie Karpervissen op ons thuiswater deel 2). We beginnen ons allebei serieus vragen te stellen bij het karperbestand op onze put en hopen nu meer dan ooit dat er toch nog enkele onbekende kolossen rondzwemmen die ons aas nog moeten vinden... Peinzend over wat voor geheimen de put voor ons nog in petto heeft ruimen we alles op en trekken we huiswaarts.