|
Op een mooie zonnige vrijdag in Augustus rijd ik samen met een vismaat uit Kerkrade over de E25 richting het zuiden, naar het beloofde land, het mooie Frankrijk. Voor mij als karpervisser was het de eerste keer, met een glimlach op het gezicht rij ik over de grens van Luxemburg, eindelijk! We hadden voorgenomen om in de omgeving van Metz te gaan vissen, maar de goden waren ons niet goed gezind. De eerste parkeerplaats waar ik de auto neerzet bezorgt ons een lekke band en de band van een tot de nok toe volgeladen auto verwisselen valt niet mee. Zeker niet als je de sleutels voor het verwisselen helemaal onderop hebt liggen! Na een halve dag komen we dan na veel zwoegen in een garage, toch de band maar laten plakken want we hebben nog 7 dagen te gaan. Totdat de Renault-monteur met een serieuze blik op het gezicht verteld dat de band van binnenuit versleten is en ze vervangen moeten worden. Zo verliezen we nog een dag, want we moeten de dag erop terug komen voor de wisseling. We rijden richting la Moselle, want lac de Madine viel ons vies tegen. We strijken neer bij Pagney-sur-Moselle, waar we een nacht vissen. De stek is schitterend, we zitten achter een mooie rotswand midden in de bossen. Horen de vogels fluiten en langzaam komt er een koppel zwanen voorbij gezwommen. We zetten al het materiaal op en tot onze verbazing zien we het waterpeil dalen en wordt het water krachtig naar links gezogen. De werking van de sluis enkele honderden meters verder op is zo sterk, dat vissen onmogelijk wordt. Door de stroming worden de lijnen gewoon meegezogen. Dus maar gewoon geslapen en de volgende dag weer naar de garage 25 kilometer verderop. Na het wisselen van de banden en een rib achter gelaten te hebben in de garage, € 260,- is in mijn ogen een krankzinnig bedrag voor twee banden, rijden we weer terug naar de Moselle. We rijden de nachtviszones af en de zone boven Metz bevalt ons wel. Een mooie landtong met aan de ene kant de Moselle en aan de andere kant een meer van ongeveer 50 hectare aangesloten op de Moezel. Na nog een nacht slapen zonder te vissen, we wilden graag de stek overnemen van twee Duitsers die zondag ochtend zouden vertrekken, konden we op de derde dag eindelijk de hengels inwerpen. Maar de zondag bleek toch een rustdag en we werden maandag ochtend dan ook visloos wakker. Er werd hier veel gevist en dus hadden we al het vermoeden dat door de drukte de vissen in de week zouden azen. Het vermoeden werd bevestigd met 7 vissen op maandag nacht. Dinsdag kwamen nog twee vrienden uit Kerkrade over en werden er in twee dagen nog eens dertig vissen gevangen, waaronder 5 dertigers tot 18 kg. Zelf had ik vissen tot 13 kg. Hier moet ik terug voor mijn gevoel, dit water heeft nog grotere geheimen in petto. Donderdag 26 Oktober was het dan zo ver, met een vriend uit Deurne rij ik dezelfde weg als in Augustus, alleen nu direct naar het water. We komen aan bij de stek van de vorige keer en we blijken samen met een karpervisser uit Luxemburg aan de overkant de enige karpervissers aan het water. Wat een geluk, dit vergroot natuurlijk alleen maar de kans op vangen. De hengels worden zorgvuldig ingeworpen en de eerste nacht is het al meteen raak voor mij, een spiegel van 14,2 kg. Een mooie en sterke riviervis, zoals je ze alleen maar op de Franse rivieren kan vangen. Wat een energie zit er in die lichamen van die beesten, niet normaal de ontlading op het moment dat de strijd gevochten wordt. Vol verwachting wachten we op de dingen die de komende dagen gaan brengen. Vrijdag blijft visloos en de wind begint goed op te steken, mijn maat heeft de hele nacht geen oog dicht gedaan en de tent vastgehouden. Wat was ik blij dat ik hem achter enkele bramenstuiken had gezet. Wat zijn wij vanaf toen goed doorgewaaid, al zijn we blij dat de storm die er hier is geweest niet over ons dak is gekomen. Want dat hadden de tentjes waarschijnlijk niet overleefd. We snappen er alleen niks van, de eerste nacht vis en nu niks. De wind staat mooi op het kantje, het is niet te koud, ideaal visweer zou je zeggen. Zaterdag avond gaat de wind wat liggen en kunnen we de lijnen met behulp van een rubberboot uitvaren om zo wat verder te vissen. ’s Nachts wordt ik wakker van enkele piepen, ik loop naar buiten en zie mijn swinger omhoog en weer omlaag gaan. Het zal toch niet, ik wordt toch niet wakker voor zo’n platvis. Ik sla maar aan en begin de vis binnen te draaien, voor de kant blijkt er toch een zwaarder kaliber vis aan mijn haak te hangen als ik half slapend dacht. Ik zie de schim in de lichtbundel van mijn hoofdlamp en schrik, wat is dat een karper! Ik roep snel mijn maat Twan wakker om de vis te scheppen, want deze is toch net wat te groot om direct in het water te onthaken zoals normaal bij een brasem gebeurt. Ik til de vis uit het water en begin te lachen, deze gaat de 15 kg passeren zeg ik tegen Twan die zijn ogen nog half dicht heeft zitten en zich heel ergens anders bevind volgens mij. In de weegzak blijkt hij 19,5 kg, een nieuw Frans persoonlijk record! Zondag nacht blijft weer visloos en we besluiten om maandag naar huis te rijden, de vangsten vallen tegen vergeleken met de vorige keer, al hoor je mij natuurlijk niet klagen. Alleen jammer voor Twan dat hij niks heeft mogen vangen, maar de volgende keer beter. Ik kom hier dit jaar toch nog een keer terug, dat is een ding wat zeker is. Tot de volgende keer, tot ziens Franse dikbuikige dames.
Bart van den Hurk |
