|
Iedere visser heeft zijn eigen herinneringen. Het zijn juist die fragmenten wat een vissersleven inkleurt. Het zijn ook die fragmenten waar men aan denkt op de mindere dagen, maar ook weer op juist de betere. Eigenzinnigheden, voldoening, tegenslag, humoristische gebeurtenissen, nostalgische gebeurtenissen. In een artikelreeks zullen een aantal momenten beschreven worden. 2006 en de geur van ochtendschemer: deel 1:
Heerlijk zit ik na te genieten met een dampend bakkie koffie en een sigaret. De eerste goede vis is binnen. Hij kwam vroeg, vroeger dan ik had verwacht, er waren verwachtingen, maar zo’n droomstart?   Het begin van een aantal fijne dagenIn de buurt van Koln hielden Mark en ik onze eerste koffiestop. Mark, zou een goede week blijven, ik had de luxe om na de week van Mark nog wat dagen te blijven hangen rondom het water. Onder de koffie waren we beiden wat sceptisch over de aankomende sessie. Het was nog erg vroeg in het jaar, misschien wel te vroeg, beiden hebben we deze keuze gemaakt om de menigte voor te zijn, rust was waar we naar op zoek zouden gaan. De keuze was een leuk water in het noorden van Frankrijk. Beiden waren we niet geheel onbekend aan het betreffende water. Jaren daarvoor hadden we al eens een sessie gemaakt samen, een aantal dagen samen aan het water, beetje rondrijden, beetje eten en een beetje vissen. Na onze koffiestop reden we verder richting zuiden.  Mark deed waar hij goed in is...
Aangekomen aan het water reden we direct naar wat stekken, deze stekken werden van voer voorzien, stekken waar we later deze week nog zouden bevissen. Zoals altijd binnen onze visserij visten we op voerstekken, elke nacht of dag starten op een frisse voor gevoerde stek. Na het voeren werd de keuze gemaakt om op open water te starten. De keuze was snel gemaakt, de wind achterna. Op deze stek zouden we een dag en nacht doorvissen om daarna de voerstekken te gaan bevissen. Zoals verwacht was de eerste nacht visloos. Beiden voldoende kunnen bijslapen en vol goede moed richting de gevoerde stekken. Onderweg nog geïnformeerd naar het weerbeeld van de aankomende dagen. De berichten waren zoals verwacht, althans dat gelde voor de dagtemperatuur. Overdag een graad of tien met een zonnetje. De nacht echter was een stuk frisser, nachtvorst tot een graad of vijf. Beiden wisten we ook niet wat we moesten verwachten, we zouden het wel zien. Er heerste wel een gevoel van uitdaging, het zijn niet ideale omstandigheden, we hadden wel een vooruitzicht waar we beiden nuchter genoeg over waren, het zal niet meevallen. De keuze was gevallen op ondiep water, het zonnetje zou overdag zijn werk doen om het ondiepere gedeelte van het meer wat op te warmen, maar ook dit was natuurlijk weer afwachten.
Mark en ik visten beiden in een hoek van een baai. Mark 400 meter verderop richting wat open water. Ik startte op een stek wat grenst aan een brede rietkraag, rietkraag van meters diep. De dag ervoor was er voorzichtig gestart met voeren, beide stekken een kilo of twee, het bestand was er redelijk tot goed en een kilo of twee zou voldoende zijn om mee te starten. Beiden hechten we veel belang aan kwaliteit aas, freezerbaits, zo vers mogelijk. Door het vele verkassen en bevissen van talrijke stekken gaan er voldoende kilo’s mee. Zo veel mogelijk, als het maar loont en reëel blijft gezien de daaruit vloeiende vangsten. De start werd gemaakt. Het weerbeeld verslechterde met de paar uur, het werd frisser en frisser. Tegen de avond een onverwachte klap tegen de rietkraag, de vis draaide zonder argwaan. Het duurde ook niet lang voordat een stok tot leven kwam. Na een rustige dril werd de eerste vis genet. Een leuke spiegel die erg welkom was, zeker gezien de kou. Ook Mark had de eerste vis binnen. Na de eerste spiegel volgde al kort daarna de tweede vis. Een goede schub, vol kracht en mooi in kleur. Mark had ondertussen een vis gelost, de vis had zich vast gezwommen in een boomstronk.
Na de eerste twee vissen bleef het een tijd stil. Na een uur draaide er weer een goede vis, ditmaal op open water, de rand van de voerstek. Zonder twijfel werd een hengel binnen gedraaid en richting de plek gegooid waar de vis sprong. Het duurde niet lang of er volgde weer een klap op het water. Na een vijftien minuten kwam er een hengel tot leven, een paar tikken op de top gevolgd door een langzame wegloper. De vis voelde vanaf het eerste moment goed aan. De vis nam geen runs maar liet zich scheren onder druk. Er moest veel druk worden gezet om te voorkomen dat de vis richting rietkraag zou gaan. Bij de vorige twee vissen ging het allemaal wat eenvoudiger, door regelmatig druk te zetten konden de vissen weer de in goede richting gezet worden. Bij deze echter was het een ander verhaal, alertheid was een must, de vis naderde centimeters na centimeters. Na een tiental minuten zwom de vis veilig in open water, dit duurde echter nog een aantal minuten. Uiteindelijk liet de vis zich een eerste maal aanschouwen aan de oppervlakte. Een massieve karper, een brede knik achter de rug. Alle kou werd ook even vergeten, deze vis zal en moet ik landen. Na wat gekluns door eigen toedoen kon ik voorzichtig het water in waden om dichterbij de vis te komen. Na twee pogingen kon het net in alle rust onder de vis worden geschoven. In het net liet zich een brede rug aanschouwen, een lange massieve spiegel, zoals ik ze graag zie. De vis zag er gezond uit, her en der wat ouderdom tekenen en wat kleine littekens, de vis straalde kracht, pracht en ervaring uit. De unster gaf me zekerheid qua gewicht, echter het deed er niet meer zo toe, een vis zoals deze siert zich door schoonheid. Het gewicht was boven verwachting, zo’n flitsende start in deze kou, was bovenverwachting!
 Altijd weer een bijzonder moment
Na de hengel weer in positie te hebben gelegd was het tijd voor een bak warme koffie en een sigaret. Genietend van de omgeving, de kou, de vangsten, de gedachte dat de sessie eigenlijk pas was begonnen. Nog dagen te gaan, tal van stekken, tal van prachtige karpers, uren goed gezelschap van Mark. Het begin van een aantal mooie en bijzondere dagen.
|
