|
1 December, de waterkou heeft toegeslagen. Vanochtend kraaide de wekker weer alarm rond 04:15 uur ten teken dat het tijd was het warme bedje te verlaten en me weer te begeven richting mijn werk. Na het normale ochtendritueel pak ik mijn tas en rond 04:45 uur start ik de wagen om de 45 kilometer lange rit richting het veenkoloniale territorium van de aardappelboeren af te leggen. Het land van de Aardappel, suikerbiet en aardappelzetmeelconcern AVEBE. Van die 45 km rijd ik er bijna 40 langs het water. In het schijnsel van de oranje industrielampen magnesiumfabriek glinstert het water mij toe en voert mij voor een gedeelte langs 2 van de moeilijkste kanalen die de provincie Groningen rijk is, ik mijmer over de kanaal biggen die hier rond zwemmen en in mijn gedachten ligt één van die kanaalreuzen voor mijn voeten, ik besef me terstond dat deze wateren ooit nog aan mijn dadendrang blootgesteld zullen moeten worden. Opeens spookt de vraag van Bart Spruijt van Karperworld door mijn hoofd;”Zou je voor karperworld nogmaals een artikel willen schrijven deze winter?”, zonder na te denken stem ik weer toe terwijl ik nog een artikel heb liggen en daar ook al geen inspiratie voor kan vinden, hoe ga ik dit opvullen? Ten tijde van deze gedachte geef ik een zwengel aan de volume knop van de autoradio en schalt ‘Wherever I may roam’ van Metallica uit de speakers. Eigenlijk begeleidt deze cd mij dit hele jaar al op de heen weg naar een sessie, tot op heden voel ik mij dan ook niet geroepen om dit te gaan veranderen. Het geeft een bepaald gevoel, een gevoel wat je graag wilt voelen op het moment dat je bij je water aankomt en je jezelf op de stek gaat installeren. Bijgeloof? Welnee, het is gewoon lekkere muziek, of misschien toch? Avebe Tijdens het laatste stuk van de rit schieten er verscheidene gedachten door mijn hoofd waaronder de 17 dagen durende staking op mijn werk bij AVEBE. Dit heeft mentaal voor velen veel energie gekost, dit geld ook voor mij. Voor de staking had ik mijn visserij ‘op rolletjes maar nu stond ik op de barricades’, maar niet aan de visgronden. Staken voor een beter sociaal plan, staken tegen gedwongen ontslagen. De staking en de vervelende situatie tussen alle partijen had mij in die periode volledig in zijn greep en van vissen was dan ook helemaal geen sprake. Op emotioneel vlak heeft dit veel mensen zeer gedaan en voor mij was het ook redelijk zwaar om mijn dagelijkse leven na de staking weer op te pakken omdat zoiets natuurlijk altijd nog doorwerkt binnen het bedrijf. Vooral de verhoudingen tussen werkwilligen en stakers. Nu, krap 2 maanden na de staking is de rust nog immer niet weer gekeerd binnen het bedrijf . Door deze situatie heb ik de slag gemist in mijn visserij voor het najaar. Jammer maar helaas, het is niet anders. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan vissen. En als het goed is krijgen we volgend jaar weer een najaar! | | 
| Rust... |
Nu ik de boel weer op orde heb besef ik me pas goed dat in de tussentijd de buitentemperatuur onderuit gedonderd is en de watertemperatuur in de kanalen al is gedaald tot krap 6 graden Celcius. Ondanks dit begint het in mijn lijf weer te kriebelen. Het karpervirus, wat voor even het onderspit moest delven, heeft weer de overhand weten te krijgen. Het wintervissen, eigenlijk de mooiste vistijd van het jaar, is net in alle hevigheid losgebarsten. Vaak alleen aan het water en dus geen rekening hoevende te houden met een ander, dan blijkt toch dat het grootste gros de warmte van de kachel heeft opgezocht. Het lichaam is tot rust gekomen en de accu weer opgeladen. Het fanatisme in me komt omhoog en ik wil nog iets gaan proberen. Trouwens wel frappant dat nu, 01-12-2005 (het moment van schrijven), officieel de Meteorologische Winter is begonnen. Toeval? Voorteken? We zullen zien. Het kanaal Roelof heeft de laatste weken lekker zijn ding gedaan en de gevangen vissen werden steevast door mij op de gevoelige plaat vast gelegd. Door de drukke werkzaamheden en andere zaken waar ik hierboven al aan refereerde was dit de enige manier voor mij om toch met onze gevinde vriend in aanraking te kunnen komen. Onze, soms diepgaande/soms humoristische, gesprekken hebben mij weer energie gegeven en de door Roelof gevangen vissen hebben mij weer de boost in de goede richting gegeven. Bij deze wil ik Roelof dan ook nog even bedanken voor de steun die ik van hem heb mogen ontvangen tijdens deze vrij zware weken. ‘Thanks Mate’ ! Back on track, on my way again. Er moet karpervlees op de kant komen. In eerste instantie opteerde ik voor een zandafgraving maar bij nader inzien zie ik hier vanaf omdat ik er nog nooit gevist heb en het nogal wat tijd en energie vergt om een nieuw water in de winter voor het eerst aan te gaan pakken. Dan blijven er nog 2 opties over, dit heb ik een paar dagen op me in laten werken en nadien ben ik tot de conclusie gekomen dat het eerste water van de 2 afvalt. Dit water heb ik de afgelopen 2 winters al redelijk intensief bevist en dat heeft me geen windeieren opgeleverd moet ik zeggen. Maar de drang om nu weer op de bewuste put van pakweg 3 hectare aan de slag te gaan is niet optimaal. Ik verlang naar het kanaal, naar de karakteristieke charme die het kanaal uitstraalt, dit vind ik niet op de put. En het kanaal gaat het worden. Het is laat in het jaar en het zal niet meevallen om het stuk kanaal dat ik wil bevissen nu nog aan de praat te krijgen. Maar de mooie kanaalschubs die er rondzwemmen maken veel goed. Als ze er zwemmen en ze vreten dan zijn ze te vangen. Het zal afzien worden, maar des te langer ik erover nadenk des te fanatieker ik begin te worden. De uitdaging om het aan de loop te krijgen, de eerste beet te forceren en wie weet met een mooie kanaal reus op de foto in de sneeuw?! Dat zou fantastisch zijn. De ultieme bevrediging voor de geïnvesteerde moeite in de rustigste en mooiste vistijd van het jaar. Bijkomend voordeel is ook nog dat de vissen vaak op topgewicht zijn en er daarbij ook nog eens op hun paasbest uitzien. | | 
| Uit het veen getrokken schub |
Door het slechte weer van het afgelopen weekend hebben we afgezien van de rit naar Leerdam voor de landelijke najaarsmeeting. Half Nederland ontspoort, hoogspanningsmasten die het begeven en duizenden gezinnen die voor een aantal dagen zonder stroom komen te zitten. Vele ongelukken doen zich voor op de wegen door het plots intredende winterweer, verschillende daken lijken te gaan bezwijken onder het juk van de vele centimeters sneeuw die er op sommige plaatsen is gevallen. De Noordelijke provincies, waaronder vooral Groningen en Drenthe blijft de vele ellende bespaart en het lijkt alsof wij in het oog van de depressie zitten. Er valt wel wat sneeuw, het waait wel een beetje maar al met al stelt het niets voor. Ik krijg meldingen uit andere delen van het land dat het echt noodweer is en er zijn mensen die gedwongen in de files de nacht moeten doorbrengen in de auto op de snelweg. Op een bepaald moment staat er meer dan 900 kilometer file in ons land. ‘S nachts rond een uur of 3 (jaja ik had nachtdienst) wordt op het journaal gemeld dat er op dat moment nog meer dan 200 kilometer file staat in het land. Ongehoord, maar zoals je wel al gemerkt zult hebben dwaal ik af. De reis ging dus niet naar Leerdam maar ik had besloten dat ik dan maar een instant sessie zou gaan draaien op het kanaal. Natuurlijk heb ik mij op dat moment beseft dat dit moeilijk zou worden maar de drang om aan het water te vertoeven was te groot. Zondagochtend zat ik dan ook al vroeg in de focus, gefocust op het kanaal en zijn verscheidenheid aan bewoners. Ondanks het instant karakter van deze sessie had ik me natuurlijk wel optimaal voorbereid om de kans op een aanbeet toch zo groot mogelijk te maken. De onderlijnen waren ingekort en er werd niet alleen gevoerd met boilies, maar ook met het deeg waar de boilie van gemaakt is, dus ongekookte deegballen, en boilie kruim aangelengd met atractant strawberry van Sensas, om te proberen de vissen met de kop naar de grond te krijgen. Het laatste werd als een soort van grondvoer gebruikt om een wolk attractief voer te creëren. Ondanks al deze inspanningen bleef de sessie visloos. De trend was gezet, het gevoel is daar en het beviste stuk kanaal over een lengte van 2 kilometer zal deze winter mijn domein worden. De uitgestrekte landerijen met schapen en koeien zullen deze winter menig maal mijn uitzicht bepalen. Regelmatig zal ik de buizerd zijn duikvlucht kunnen gadeslaan en het moment dat de aanval eindigt en ze met haar prooi weer richting horizon verdwijnt. | | 
| Spiegel uit Veenput |
Alle registers zullen opengetrokken moeten worden maar aan de andere kant mag er ook best een uitdaging in zitten en moet je niet terugdeinzen voor een moeilijke uitdaging, het enige waar je jezelf voor moet behoeden is het feit dat je je niet kapot moet vissen, vooral niet in de winter onder de hierboven omschreven omstandigheden. Vooral in de wintervisserij moet je relaxed in je visserij staan is mijn mening. Uitzoeken wat de nuttigste uren zijn om aan het water te vertoeven is een pre. Kortom moet je zien te achterhalen wat de aastijden zijn en of er een lijn in terug te vinden is. Vaak zullen de tijden rond het middaguur de productiefste zijn maar dat is geen wet van meden en perzen. Heb je éénmaal in de gaten wat de productiefste uren zijn dan kun je de sessies daarop af gaan stemmen en dus proberen zo effectief mogelijk te vissen. Vooral in de winterse kou kan dit van groot belang zijn. Daarnaast rustig je voerplekje opbouwen met, net als in de zomer, 3 dagen voeren voorafgaande aan de visdag. Wel word natuurlijk de voerhoeveelheid aangepast, tussen de 25 en 30 20 mm boilies worden er gevoerd per dag en niet meer. Ook heb ik de verteerbaarheid van de boilie aangepast. Hierdoor wordt de doorlooptijd van het voer versnelt en zal de vis minder snel verzadigd raken. Het prettige van dit stuk kanaal is dat je wat langere sessies kunt draaien zonder fors af te zien onder de winterse omstandigheden die koning winter nog voor ons in petto heeft. En misschien krijgen we zelfs nog wel een periode dat het kanaal helemaal dicht komt te liggen. Maar zover is het nog lang niet. Alle potentiële stekken zijn met de auto bereikbaar en in extreme omstandigheden kun je altijd de auto starten, de kachel op 10 zetten en je opwarmen met daarnaast een lekkere dampende bak leut en een rustig brandende ‘kameel’. Af en toe een bezoekje van een maat of kennis kan ook net dat beetje extra stimulans geven om door te zetten als je nog steeds niets hebt mogen vangen. Je hoeft niet te zeulen met je spullen, wat ik in de winter ook een pre vind. Als een dik ingepakt Michelin mannetje achter een kruiwagen vol met visspullen is ook niet alles, maar ja als het niet anders is dan ontkom je er niet aan natuurlijk. Dus eigenlijk van alle gemakken voorzien, voor zover dat mogelijk is in de winterse kou. Zo kom ik de winter wel door, zoals ik al zei relaxed vissen en jezelf het zo gemakkelijk mogelijk maken maakt langere sessies ook wat beter vol te houden. 
| Alles dicht... |
Morgenvroeg, vrijdag 2 december, wordt de stek bepaald voor aanstaande donderdag. Deze dag zal de eerste geplande voorgevoerde sessie plaatsvinden. Zonder er bij stil te staan ben ik alweer met het vierde kantje bezig en valt het dus nog redelijk mee met de inspiratie. Tot zover eerst mijn relaas in deel 1 van 3 Eddy Norder |
