Echte aanknopingspunten van hoe ik er moest gaan vissen en het te verwachten bestand had ik niet, iedereen had er wel ooit het zijne van gehoord maar echt concrete informatie had niemand. Doordat ik er wel eens was wezen zwemmen wist ik dat er een mooie zandbank halverwege de plas ligt die een heel eind de plas in loopt en dan langzaam afloopt. Halverwege augustus stond de eerste nacht gepland. Ik besloot dan ook in de buurt van deze zandbank post te gaan nemen zodat ik alle kanten uit kon. De eerste nacht viste ik met drie hengels op verschillende diepte’s. Ik wist niet op welke dieptes de vissen aasden en of er zich überhaupt wel vis ophield in deze sector van het water. Als aas gebruikte ik de Fish Garlic RR boillie, mede omdat er ook enkele meervallen huis moesten houden in het water. De rig was simpel, een soepele onderlijn van ongeveer 15 cm. De gekozen haak was de Ashima C-887 in maatje 8, verlengd met een line aligner. Dit met als doel dat het in combinatie van een zwaar lood direct moest haken. Geen moeilijk gedoe qua rigs dus, dit omdat er van dressuur absoluut geen sprake kon zijn. Vrij laat zocht ik die nacht de slaapzak op. Ik was in mijn element en genoot met volle teugen. Nadat ik toch eindelijk de slaap te pakken had werd ik rond half drie gewekt door een overweldigend concert van hoge pieptonen. Strompelend en struikelend belandde ik uiteindelijk bij mijn rodpod. Het was de hengel onder aan het taluud die er als een haas van door ging!!! De toch wel sterk afgestelde slip gierde in het rond en het gevecht kon beginnen. Het begin was overweldigend, maar na een minuut of tien en enkele snoeiharde runs verder gaf de vis zich plots gewonnen. Aan de kant was het erg ondiep, dus ik liep een eindje het water in om de vis veilig te kunnen landen. Toen een massieve schub mijn spreidblok kuste viel er een zware last van mijn schouders, ik had mijn eerste vis van het water. En meteen een mooie! Mijn vismaat die een meter of twintig verderop zat was ook wakker geworden van al het tumult en kon zijn ogen dan ook haast niet geloven toen hij de vis op de mat zag liggen. De schub bracht 15kg en een streep op de klok en ik was zeer tevreden, een nieuw water en dan als eerste vis meteen een dertiger. De vis werd in een bewaarzak in dieper water stevig aan 2 stormpalen verankert om de volgende ochtend fungerend als fotomodel met mij op de gevoelige plaat te worden gezet. De hengel werd opnieuw ingegooid en terwijl ik de hengel op de rodpod legde kreeg ik enkele piepen op de meest linkse stok. Doordat ik achter mijn hengels stond kreeg deze vis geen kans om op snelheid te komen, de vis was totaal overdondert. Het leek meer op het binnendraaien van een brasem. Het bleek een langgerekte schub van ruim 12 kg te zijn die over zijn gehele flank kale plekken had. Het was duidelijk moeders mooiste niet en hij mocht dan ook snel weer van zijn vrijheid genieten. Ik probeerde toch nog maar even van mijn welverdiende nachtrust te gaan genieten. De rest van de nacht bleef het stil bij mij en ook mijn vismaat zag geen enkel teken van leven. Door het niet tegenvallende resultaat besloot ik met alle risico’s van dien gewoon te blijven zitten. Na overdag lekker gezwommen en van het weer genoten te hebben besloot ik tegen de schemering alles nog eens opnieuw in te gooien. Ook ging de voer hoeveelheid wat omhoog en ik besloot dan ook om ongeveer 2 kg over een groot oppervlakte te voeren.

XPLOSIVE POWER

Uren gingen voorbij zonder ook maar enig teken van leven onder de waterspiegel. Rond mijn plu was leven genoeg, tientallen muggen hielden mij uit mijn slaap en maakte me stapelgek. Toen ik rond een uur of vijf alsnog die verlossende run kreeg wist ik dan ook niet hoe snel ik bij mijn hengels moest zijn. Wat ik toen zag had ik nog nooit meegemaakt, mijn slip gierde het uit. Na aangeslagen te hebben hield het nog niet op en mijn hengel werd dan ook resoluut naar beneden getrokken. De vis bleef maar gaan, en gestaag werd er tussen de 50 en 75 meter lijn van mijn spoel gerukt. Nadat de dril eindelijk gestopt was kon het pompen beginnen, voor elke meter lijn moest keihard gewerkt worden. Na wat heen en weer getouwtrek begonnen mijn armen dan ook aardig te verzuren en dat terwijl de vis nog van geen ophouden wist. Na verloop van tijd bood de vis nog maar weinig weerstand en liet hij zich beetje bij beetje dichterbij takelen. Als dit geen beste was dan wist ik het ook niet meer. Eenmaal in het net kon ik mijn ogen niet geloven, de kop zat al lang en breed in het net alleen stak er nog een stuk staart over het koord heen. What the f*ck?! Toen pas drong het tot me door dat deze geweldenaar geen karper was, maar een heuse Nederlandse meerval. Het was niet echt een grote meerval maar ik was er met zijn 133 cm erg blij mee. De meerval werd in een jumbo bewaarzak gedaan (hoorde later van een andere visser dat je dit beter niet kunt doen, al doende leert men). De verdere nacht kreeg ik geen enkel teken van leven meer en ’s morgens kon de foto shoot dan eindelijk beginnen. Eenmaal op de mat bleek dat er in de bewaarzak 53 hele vismeelknikkers zaten die de vis uit gebraakt had, blijkbaar lagen ze toch wat zwaar op de maag.

Twee dagen later was ik weer van de partij op de oude stek en ik besloot wat verspreider te vissen. Die nacht ving ik nog een schubje van een kilo of tien, die ik onder aan de rand van het taluud vandaan wist te trekken. De week er op had ik weer de mogelijkheid om een nachtje te gaan maken. Vol goede moed gingen we naar het water. Die nacht kreeg ik wederom één kans en wat voor één. Het was een combinatie tussen de eerste karper en die meerval, het voelde zwaar en met lange runs trok hij gestaag lijn van mijn spoel. Dat dit of een beste karper of wederom een meerval moest zijn was al snel duidelijk. Jammer genoeg heb ik nooit mogen weten wat het was, want tijdens een snoeiharde run loste deze vis. Ik baalde, want het voelde erg goed aan. Ik maalde er niet te lang om want enkele dagen later had ik wederom de mogelijkheid om een bezoek aan het water te brengen.

Aan alles komt een eind

Rond de schemering waren we weer paraat en alles lag net voordat het echt donker was op zijn plaats. We hadden het er nog over dat het al vier nachten goed was gegaan. Beter had ik mijn mond kunnen houden want rond 12 uur in de nacht verschenen er ineens 3 maglite’s uit de bosjes. Vriendelijk vroeg een van de mannen wat wij hier zo laat nog aan het doen waren. Ik vertelde hem dat we aan het vissen waren. Ineens veranderde zijn toon van vriendelijk naar kwaad. Hij attendeerde ons er op dat vissen hier verboden was en dat wij dit ook wel wisten. Na wat over en weer gediscussieerd te hebben kon ik hem toch overtuigen dat wij er van uit gingen dat er gewoon gevist mocht worden. Er werd ons mede gedeeld dat er normaal gezien politie bij gehaald werd, maar dat hij ons dat zou besparen als we direct zouden gaan. Daar stonden we dan, midden in de nacht. De hengels werden binnen gedraaid en de tocht van 1,5 km naar de auto kon beginnen. Dat het vissen op de plas toen echt voorbij was, was ons wel duidelijk. We zijn nu 2,5 jaar verder en dankzij de dagelijkse controle worden er nog regelmatig vissers gepakt. Ik denk nog vaak terug aan de nachten die ik er gevist heb en stiekem verlang ik er naar om er weer terug te keren. Daar de pakkans bijna 100% is zie ik er toch maar vanaf. Misschien dat het in de toekomst nog wel eens wordt vrijgegeven. Waarschijnlijk krijg ik door dit te schrijven wel enkele negatieve reactie’s, maar er is in mijn ogen geen enkele karpervisser die zich 100% aan de regels houdt. Juist de spanning en het vissen op maagdelijke vissen zette mij er toe aan om toch het risico te lopen.

Tight Lines,

Arjan vd Palen