Voorjaar...de dagen worden langer, warmer ook. De karpers worden actiever, de karpervissers ook. En waar kan je onze hobby (of passie) in het vroege voorjaar nu beter uitoefenen als in Frankrijk? Daar wisten wij het antwoord ook niet op en we (mijn vismaat Frans en ik) besloten dan ook om van 13 tot en met 20 maart 2004 richting Noord-Frankrijk te gaan. Aangezien het begin maart was kozen we voor een stek aan de diepere kant van het water (vanwege de nog lage watertemperatuur). Wisten wij veel... 

13 maart

Na een nacht met weinig nachtrust stond ik, zoals afgesproken, om 5:30 (achterlijk vroeg dus...) uur bij vismaat Frans op de stoep. Aangezien het nog zo vroeg was wou ik niet meteen aan de bel gaan hangen, dus besloot ik voorzichtig te kloppen......zonder resultaat. Na een minuut of 10 mijn knokkels bont en blauw te hebben geslagen tegen de deur besloot ik toch maar over te gaan op aanbellen. Eerst voorzichtig één keer, maar na een paar minuten steeds minder voorzichtig en na 10 minuten hield ik gewoon continu de bel ingedrukt en na een paar minuten werd er eindelijk iemand wakker, de moeder van Frans. Eenmaal binnen (om 6:00 uur...) bleek dat Frans de vorige avond was uitgegaan en pas om 2:00 uur was thuisgekomen (de lulhannes). Maar gauw een paar bakken koffie achteroverslaan en snel inpakken. Waarschijnlijk ietsje te snel, want toen we al een tijdje op de snelweg zaten kwamen we erachter dat bij Frans de door ons met veel pijn en moeite gedraaide boilies nog in de vriezer lagen. Lekker begin van de vakantie. Aangezien we ook genoeg (goede) ready-mades mee hadden genomen besloten we toch maar door te rijden. Al snel lag Apeldoorn ver achter ons en na 2 uurtjes planken lieten we ook de Nederlandse grens achter ons. Maastricht, Luik , Luxemburg, Metz, Nancy....hoeveel karpervissers hebben deze route al niet afgelegd. Op weg naar het mekka, hun dromen achterna? En hoeveel van hen kwamen niet gedesillusioneerd terug? Dit soort gedachten gingen door mijn hoofd tijdens de rit over de lange, rechte snelwegen. De volgepropte Mondeo sleurde ons met al ons spul (wat nemen karpervissers toch achterlijk veel mee he) over de Limburgse, Belgische en Luxemburgse heuvels. De 115 paarden onder de kap hadden er, net als wij, kennelijk erg veel zin in. Als beloning voor hun harde werk voerde ik ze dan ook van dat achterlijk dure haver (lees: benzine). In Luxemburg lag er nog sneeuw op de heuvels als illustratie van hoe vroeg het nog in het jaar was. Na ongeveer 5 uur reden we Frankrijk in en al snel lag ook Metz achter ons. Op naar Nancy. Net voorbij Nancy lieten we de snelweg voor wat het was, om meteen ontiegelijk te verdwalen. Daar sta je dan, in een vreemd (heel vreemd) land, je spreekt allebei de taal niet en de dorpjes waar we doorheen kwamen waren zo klein dat ze niet op de kaart stonden. Steeds verder reden we kutlapperveen in en pas na een uurtje dwalen konden we een dorpje vinden dat op de kaart stond. Gelukkig hadden we nu snel de N-weg gevonden die we in eerste instantie al hadden moeten hebben (de wegaanduiding is echt kut met peren in Frankrijk). Hierna ging het voorspoedig en om iets na 14:00 uur reden we het terrein van het water op. We waren allebei maar wat opgelucht dat we het hadden gevonden. En na  snel even gebeld te hebben naar het thuisfront (om een paar mensen gerust te stellen...) gingen we naar onze stek. We kregen van de beheerder (die voor een Fransman erg goed Engels sprak) te horen dat de mensen die er de week voor ons geweest waren al op woensdag naar huis waren gegaan, vanwege de temperaturen onder nul en een dik pak sneeuw. Inmiddels was het al een graad of 15 en scheen er een lekker zonnetje. Dus qua weer hadden we geluk in ieder geval. Snel werd het spul opgezet en de hengels, na wat peilwerk met de dieptemeter op interessante plekken, ingegooid. Vermoeid van de lange reis (ik moest het hele stuk rijden, omdat Frans nog geen rijbewijs heeft) viel ik snel in slaap.

14 maart

Die nacht kreeg ik 2 runs (bij Frans bleef het stil) die allebei op mysterieuze wijze stopten op het moment dat ik de hengel oppakte. Mezelf afvragend waar dit aan lag (te lange hair, te korte hair, te kleine haak, te grote haak etc) ging ik m'n tent weer in, om er om een uurtje of 9 er uitgebrand te worden door de zon. Achteraf had ik tijdens deze nacht mijn slag moeten slaan, omdat het weer alleen maar warmer werd en de vis het diepe uittrok en richting de ondiepere kant van het meer vertrok. Maar dat is achteraf-gelul... De dag vulde ik met het vangen van voorntjes (tja je moet toch wat hè) en het genieten van het warme weer (het was nu al door de 20 graden!). Doordat ik de hele dag met één kant van mijn gezicht in de zon had gezeten was deze door een teveel aan zonneschijn behoorlijk verbrand en zag mijn gezicht er aan één kant behoorlijk rood uit en aan de andere kant had ik mijn oude kleur nog....de scheidingslijn liep (tot groot vermaak van Frans uiteraard) precies over mijn neus. Ik was een echte two-tone zeg maar... Tegen de avond werden de lijnen weer met veel precisie op de veelbelovende plekken gelegd en werden de plekken bevoerd. Na het avondeten bleven we nog even nagenieten van eerst een mooie zonsondergang en daarna een prachtige sterrenhemel, om vervolgens maar weer de slaapzak op te zoeken. 

15 maart

Het zal een uurtje of 6 `s ochtends zijn geweest toen de pieper van mijn middelste hengel plotseling tekenen van leven begon te geven. Met het hart in m'n keel snelde ik naar de bewuste hengel. Ik voelde meteen flinke weerstand. Na een tijdje pompen kwam het gevaarte onder de kant. Ik voelde dat hij langzaam omhoog kwam en de spanning steeg.....totdat er opeens één van de boeien van Frans aan de oppervlakte kwam (zo'n grote, gele fox marker). We snapten er natuurlijk geen ene bal van. Ik zag duidelijk dat mijn haak aan de boei vastzat en dus moest er kennelijk een vis zich hebben vast gezwommen aan de lijn onder de boei. Langzaam werd keer na keer de grote, gele boei weer onder water getrokken en ik zag beelden van de film "Jaws" voor me (we're gonna need a bigger boat...). Na een paar minuten sleuren kwam de vis aan de oppervlakte en zag ik een haai-achtige silhouet (zie je wel...) in het water. Een steur, en een grote ook. Snel schoof ik het net eronder. Op de mat zag ik dat de lijn van de boei zich om de borstvin van de steur had gedraaid en door het gewicht van het lood aan de ene kant en het drijfvermogen van de boei aan de andere kant was het aangetrokken. Al zwemmend met de boei achter zich aan het hij kennelijk mijn lijn opgepakt. Na snel wat foto's werd de steur (van meer dan een meter) weer snel teruggezet. Na een tweetal uurtjes slapen werden we gewekt door het ochtend zonnetje. De dag vulden we weer met dom lullen en voorntjes pesten. De zon liet zich weer van zijn beste kant zien en de temperatuur was zelfs nog 1 of 2 graden hoger als de dag ervoor. Het enige lichtpuntje voor ons was dat de wind vol bij ons op de kant blies en dat stemde ons toch nog enigszins hoopvol. 

16 maart

Op (weer...) een steur de afgelopen nacht na bleef het nog steeds akelig stil bij ons. Maar de wind blies nog steeds bij ons op de kant, dus wie weet zou de vis nog deze kant op komen. Maar hoe goed we ook keken over het water, de eerste tekenen van leven moesten we nog zien. De hele week hadden we nog geen boeggolf, rollende of springende karper gezien (of gehoord) bij ons in de buurt. Maar over het weer hadden we niets te klagen, want het was nu zo'n 24 á 25 graden en zonnig, dus al zonnend brachten we de dag door. We zagen dat Engelse vissers schuin tegenover ons wel af en toe vis vingen, dus de vis zat wel in de buurt, maar nog net buiten ons bereik. 

17 maart

Zelfs de steuren lieten ons de afgelopen nacht met rust, en zonder ook maar één piepje gehoord te hebben ging de nacht over in de dag. We besloten om de hengels binnen te draaien en een rondje om het meer te maken. Een gouden zet zou later blijken... De wandeling leerde ons dat op alle 3 de andere bezette plekken vis was gevangen, maar vooral de Engelsman die op een landtongetje naar een ondiepere kom (op veel plekken minder als een meter diep!) zat te vissen en goed ving. Terwijl we met die Engelsman stonden te praten hoorden we de vis springen in de ondiepe kom. Hij vertelde dat hij hier `s nachts helemaal gek van werd, want hij kon bijna geen oog dicht doen met die klappen op het water! Toen we verder die kom in liepen zagen we duidelijk waarom...."Jezus" zei Frans, "het lijkt hier verdomme het dolfinarium wel". Werkelijk de ene na de andere karper liet zich boven water zien. En dat waren nog geeneens de kleinste exemplaren... We besloten om onze oude stek nog één nachtje de kans te geen (eigenwijs zijn we hè). En als er niets zou gebeuren de komende nacht zouden we de vrije stek in de ondiepe kom eerst alleen een dagje bevissen (we hadden immers van de Engelsman op de punt van die kom gehoord dat ie alleen maar `s ochtends en overdag vis ving). We kregen (zoals verwacht) groen licht van de beheerder om te mogen verkassen. 

18 maart

18 maart 1984; naast vele ongetwijfeld goede dingen gebeurde er ook één ramp voor de mensheid; ergens in Apeldoorn werd namelijk een jongetje geboren....de schrijver dezes. 18 maart, met andere woorden mijn verjaardag dus. En na een wederom muisstille nacht besloten we te verkassen. We gingen licht bepakt (alleen de hengels, steunen, net, mat en tas gingen mee) wandelend richting het ondiepe. Daar aangekomen zagen we tot onze opluchting dat de vis er nog steeds zat, want ze sprongen nog steeds als gekken. We gingen eerst rustig observerend zitten en keken waar de meeste vis sprong. Na een uurtje waren we de tel kwijt, maar wisten we wel waar de meeste vis sprong en daar gooiden we dan ook de hengels uit. Alleen het haakaas en een pva-zakje met pellets erin. Het was een uurtje of half tien `s ochtends toen alles inlag en gespannen gingen we zitten. Iedere keer als er een vis sprong op een van onze stekken kregen we een hartverzakking, want daar een metertje onder moest je aasje liggen... Daar zaten we dan, gespannen als een veer. Uiteraard kregen we héél treiterig de hele tijd piepjes die ons steeds weer op lieten veren. Na een uurtje of anderhalf vissen liep de swinger van Frans z'n middelste hengel omhoog en gaf de baitrunner wat lijn af. Meteen sloeg Frans aan........niets, niks, noppes, nada. Het laatste restje zelfvertrouwen was nu ook weg. De hengel werd weer ingemikt en gespannen gingen we weer zitten. We staarden voor ons uit, durfden niets meer te zeggen. Het enige wat de stilte nog verbrak waren de klappen op het water en af en toe een loos piepje. Toen eindelijk om iets over 12 de rechter pieper van Frans begon te brullen viel er een loden last van onze schouders. Alle twijfels waren plotsklaps weg. Frans pakte snel de hengel op en de vis scheerde snel weg van de plek, een grote boeggolf achter latend. We waren al dolblij dat we er in ieder geval een karper aan hadden gehad, maar nu was het natuurlijk wel de bedoeling dat deze vis ook daadwerkelijk geland werd. Eenmaal voor de kant gekomen bleef de vis diep en de krachtige uithalen deed ons hopen op een zwaar exemplaar. De eerste keer dat de vis zich aan de oppervlakte liet zien zagen we dat het een mooie spiegel was. En na een paar minuten met dichtgeknepen bilspleet drillen omsloot het net de karper. Meteen gevolgd door een paar oerkreten (van ons beiden) die over het water rolden. Man, wat waren we blij! En dan maakt het ook niet uit wie die vis vangt, want we hadden vis! Snel werd de vis gewogen en na wat foto's werd de 29 pond wegende spiegel teruggezet. Zéér tevreden gingen we weer in het gras (de stoelen stonden nog op de oude stek) zitten. En ik vertelde Frans dat ie door het vangen van die vis van net mij een mooi verjaardagscadeau had gegeven. "jij krijgt nog een mooier verjaardagscadeau straks" mompelde hij terug "dat beloof ik je". En om 14 uur kreeg hij gelijk. De middelste swinger liep tegen de hengel en meteen voelde ik zware weerstand. De vis trok naar links en zwom parallel aan de kant traag naar ons toe. Onder de kant gekomen bleef hij diep en liet hij grote stofwolken en bellenplakkaten achter. Uiteraard schoot de lijn nog een paar keer over de rugvin, wat ook altijd goed is voor een paar hartverzakkingen, maar na een minuutje of 10 zweten schoof Frans het net onder de vis, een spiegel. Hij zag er zwaarder uit dan de vis van Frans even ervoor, dus we dachten allebei aan een 30er. Maar de naald bleef steken op 29,2 pond. Niet getreurd, ook 29,2 pond betekende een verbetering van m'n pb en dat op mijn verjaardag! "Fijne verjaardag hè"mompelde Frans. Snel werden er wat foto's geschoten van dit prachtbeest en na een paar minuten namen we afscheid. De fles champagne die al de hele week stond de wachtten verdween in record tempo in daar waar het donker is. Uiteraard hadden we na dit mooie resultaat van het dagje vissen weinig zin om terug te keren naar onze oude plek en na kort overleg met de beheerder mochten we de rest van de week op de nieuwe plek in het ondiepe zitten. Nu maar hopen dat het weer zo zou blijven, want als het zou gaan betrekken en het kouder zou worden, dan zou de vis ongetwijfeld vertrekken richting de andere kant van het meer, daar waar het dieper was. Bij onze oude plek dus... Snel werden de overgebleven spullen op onze oude plek (waar we prompt voor het eerst een karper zagen zwemmen...) opgehaald en met de auto naar onze nieuwe plek gebracht en daar opnieuw opgebouwd. 

19 maart

De afgelopen nacht bleef het stil op onze (nieuwe) stek, maar dat verbaasde ons niets, want we hadden immers van de Engelsman op de punt gehoord dat de vis voor het grootste deel `s avonds uittrekt. Om `s ochtends vroeg terug te keren. Die nacht wakkerde de wind aan en betrok de lucht. We begonnen te twijfelen of we wel de juiste keus hadden gemaakt om te verkassen, aangezien de gevreesde weersverandering zich aandiende. Die twijfel was om 12 uur weer helemaal weg toen Frans een mooie 23 pond zware spiegel ving en toen hij daar een uurtje of 3 later een 24 ponder bijvoegde was het weer allemaal koek en ei. Nog één nacht en dan zat het er op. Wat een aparte week was het, met een traag begin en zo'n fantastisch einde. We zetten de wekker op 6 uur en dan zouden we gaan opruimen, zodat we op tijd terug waren in Nederland. 

20 maart

Die nacht begon het te stormen, de wind beukte dwars op de tent, die dan ook bijna plat werd geblazen en slagregens teisterden het tentzeil. Om te voorkomen dat de tent helemaal werd platgeblazen stutten we hem met een schepnetsteel. Vervolgens werd de rits van de voortent de hele tijd omhoog getrokken, omdat de wind er steeds onder kwam. Deze moesten we dan ook vastzetten met haringen. De moraal was dan ook laag, want we wisten dat doorgaans `s nachts hier weinig te beleven viel en nu de weersverandering er was en de temperatuur snel daalde verwachtten we er helemaal weinig van, maar wat maakte het ook uit....de week was voor ons al lang geslaagd! Het kwam dan ook als een donderslag bij heldere hemel toen om 5 uur de rechter pieper van Frans begon te brullen. 5 uur, dus een uur voordat de wekker zou gaan! Nou was het een beetje een hindernisbaan voor Frans om bij de hengel te komen (een schepnetsteel dwars door de tent, de voortentdeur die aan de grond vastzit met haringen...), maar na wat gestuntel kon hij de hengel oppakken. De vis kwam makkelijk mee en eigenlijk de eerste keer dat ie aan de oppervlakte kwam kon ik het net eronder steken. Traag gleed de staart over het koord van het net en dat terwijl ik er zeker van was dat de kop tegen het spreiderblok aan had gelegen toen ik het net omhoog trok, dit kon dus maar één ding betekenen....grote vis! Een paar tellen later schenen 2 hoofdlampen nieuwsgierig in het nog in het water hangende net. We zagen allebei dat het een grote was....een 30er. Frans z'n pb wat op 31 pond stond ging eraan, dat was een ding wat zeker was. Een 30er YES! En dat een uurtje voordat we gingen opruimen, geweldig toch! Frans sjouwde het zware net naar de mat en even later beurde ik de weegschaal. De naald bleef steken op 18 kilo. Wow!, zei Frans 38 pond! Pas toen merkte ik tot mijn grote schrik dat de weegzak nog niet eens los was van de grond. "Frans help eens met tillen!" zei ik geschrokken. Dit deed hij dan ook meteen en de naald ging nu resoluut voorbij de 20 kilo.....het kwartje viel niet meteen....vol verbazing staarden we elkaar aan....40pond!!! 40,4 pond om precies te zijn. Jezus, daar hadden we geen rekening mee gehouden. Vanaf het moment dat de vis in het schepnet zat dachten we dat het een 30er was, geen moment dachten we dat het misschien wel een 40er was. Leuk afsluitertje toch...! Ik gaf Frans een paar welgemeende schouderkloppen en na snel een rolletje volgeknald te hebben mocht de vis zijn vrijheid weer tegemoedzwemmen, 2 zéér tevreden vissers op de kant achter latend. Het was half zes toen we terug waren in de tent. Aangezien we nu toch klaarwakker waren drukte ik de wekker uit. En nog nagenietend zetten we het theewater op. De thee liet zich lekker smaken en bij het eerste licht haalde ik de auto op. Om half 9 verlieten we het terrein, om hopelijk snel weer een keertje terug te komen! 

Remco Grit