|
Reyer Bergsma
|
Heeft voeren nog zin op wateren waar sowieso vaak gevoerd wordt?
Een interessant onderwerp. Laten we er voor het gemak van uit gaan dat de wateren waar “sowieso gevoerd” wordt, druk beviste wateren zijn. “Circuitwateren” dus. Dat voorvoeren zin heeft op wateren die niet of nauwelijks bevist worden is inmiddels wel duidelijk. De circuitwateren die ik bevist heb waren vrijwel allemaal wateren met een “vrije” stekkeuze. Laat ik daarmee beginnen en aan de hand van mijn ervaringen wat conclusies proberen te trekken. Dat dit geen wet van meden en perzen zal zijn is hopelijk duidelijk; die bestaan gelukkig niet bij het karpervissen.
steeds moeilijker en steeds groter
Voorvoeren op circuitwateren met “vrije” stekkeuze
Eén van deze wateren heb ik een vrij lange periode bevist: zo’n negen seizoenen. Elk seizoen werd het weer een stapje moeilijker om een vis te vangen.
In de beginperiode was er deels nog sprake van het zogenaamde claimen van stekken. Naarmate een water drukker wordt is het steeds lastiger te handhaven en een grote bron voor ruzies en ellende aan de waterkant. Het is eigenlijk niet meer van deze tijd vanwege het grote leger karpervissers en gelukkig verdwijnt dit fenomeen op steeds meer wateren.
De mensen die “hun” stek onderhielden vingen regelmatig hun vis. Verder bleven deze stekken ook op langere termijn vis opleveren.
Een aantal mogelijke verklaringen daarvoor:
1: Blijkbaar was de dressuur nog niet zover gevorderd dat voerplekken de vissen angst aanjaagden.
2: Er ging verhoudingsgewijs niet teveel voer in het water.
3. Er waren nog niet zoveel voerplekken en deze werden indien bekend meestal met rust gelaten door andere vissers.
Mijn visserij gebeurde vanwege de afstand altijd instant. Het merendeel van de mensen begon met voeren in september en dat was wel duidelijk te merken. De vis was gewoon minder actief dan in de periode daarvoor. Toch kon ik wat betreft vangsten steeds aardig meekomen met de rest door actief te vissen en regelmatig te verkassen.
In deze beginperiode was voorvoeren dus zinvol, maar instant vissen leverde mij dus ook genoeg vis op. Zeker in het voorjaar en de zomer.
Na een aantal jaren werden de vissen groter. Het water begon een steeds grotere aantrekkingskracht te krijgen op karpervissers en inmiddels waren er wat boeken en artikelen verschenen over grote voercampagnes en het proberen om de vis op je aas te krijgen door middel van kilo’s voer te verspreiden over verschillende stekken.
Een tactiek die inderdaad goed kan werken op wateren waar je met elkaar afspreekt hoeveel er gevoerd wordt of waar je de enige bent die er vist. Dan is er enige vorm van controle over.
Op circuitwateren geen optie meer, er is simpelweg geen overzicht meer wie wat, waar en hoeveel er ingooit. Je krijgt dan situaties waarbij verschillende mensen dezelfde stekken gaan bevoeren. Wanneer er iets dodelijk is voor de activiteit van de vis dan is dat het wel.
Niet iedereen ving meer zijn visje, het werd taaier. Het werd steeds drukker aan de waterkant en meer vissers betekende gelukkig min of meer het einde van het stekken claimen.
Voeren werkte dus soms nog best wel, maar de mogelijkheid bestond dat er iemand op je voerplek kon gaan zitten en de stek dus afroomde. De mensen die licht voorvoeren met actief vissen combineerden vingen goed. En ik? Ik kreeg steeds meer binding met het water en ving me te pletter instant en actief vissend in het voorjaar en in de zomer. Het najaar werd steeds moeilijker omdat de vis al vroeg verzadigd was. Het uitzitten op één plek en licht voeren tijdens het vissen bleek dan vaak een betere optie om toch nog wat vissen te verschalken (maar is niet zo mijn “cup of tea”, het opwindende jagen zit nu eenmaal in mijn bloed).  het jagen zit in mijn bloed
De laatste jaren heerst er een grote drukte aan het water. Er wordt veel gevoerd. De vissen zijn enorm, dat wel! Bijzonder moeilijk te vangen ook.
Het vroege voorjaar wordt min of meer tegengewerkt door de mensen die voor het eerst aan het water komen, starten met voeren en daarmee vroegtijdig beginnen met een ieder zijn kansen te verkleinen. Korte tijd voor de paaiperiode worden dan de eerste vissen gevangen. Er wordt druk gevist en een ieder voert tijdens het vissen. In deze periode is het eigenlijk geen doen om voor te voeren. Er is grote kans dat je stek direct wordt ingenomen nadat je de arena hebt verlaten. De vissen zijn nerveus en meestal zit er niet meer in dan 1 of 2 runs van een bepaalde plek. De vissen springen nog wel. Verrassend vaak ook op plekken waar een visser juist een aantal dagen heeft zitten blanken. Sommige mensen bevoeren na de paaiperiode een stek die iedereen om wat voor reden dan ook links laat liggen, kunnen dat stil houden en draaien er dan een paar leuke sessies op. Vervolgens gaan andere mensen er op vissen en na een tijdje levert de stek niets meer op. Enkele stekken blijven vis opleveren doordat er met enige regelmaat wat voer op gaat. Toch blijf het wisselvallig en slechts weggelegd voor de enkeling die het precies voor elkaar heeft qua aassamenstelling en voerhoeveelheid.
Het najaar; zo eind september is dan de periode dat teams wekenlang onafgebroken op dezelfde plek aan de waterkant gaan zitten, de stek bevoeren en uiteindelijk toch vrij matige resultaten hebben. Zeker gezien de tijd die er ingestoken wordt.
En ik? Ik vang nog steeds goed mijn vis instant en actief vissend vanaf eind april tot eind september. Het is wel een stuk moeilijker: de vis is minder vaak actief en erg schuw. Meerdere vangsten achter elkaar worden steeds zeldzamer en meer dan ooit komt het erop aan om precies het juiste moment op de juiste plek te zitten. Vanaf september wanneer het teamvissen en -voeren begint vang ik slecht en komt het steeds vaker voor dat ik bovenop rollende vis zit zonder dat er een run volgt. Het late najaar kent dan voor de doorzetters ineens weer een opleving. Je raadt het al: wanneer iedereen weer naar huis is en gestopt is met voeren. En met een beetje pech hoort iemand van deze resultaten en begint weer te voeren, waarna het over en uit is tot eind april.
Resumé.
Voorvoeren op circuitwateren met vrije stekkeuze is een wisselvallige bezigheid. Elke dag een emmer boilies in het water gooien is af te raden. Overmatig voeren zorgt ervoor dat de karper minder actief wordt en slechter vangbaar is voor iedereen, dus ook voor de voerder.
Voeren in de periode november tot eind april is op druk beviste wateren eveneens een afrader. Er gaat dan tijdens het vissen al voldoende voer te water.
Met enige regelmaat een weinig voer op de stek werkt bepaalde periodes goed, maar de kans is er altijd dat iemand op de stek gaat zitten.
Instant en actief vissen is in alle gevallen lonend maar wordt steeds lastiger naarmate het voeren de karper verzadigd.
Voorvoeren op wateren met “vaste stekken” Sommige wateren werken nog steeds met vaste stekken. Meestal syndicaatwateren.
Als actieve verkasser ben je dan snel klaar (je kunt wat rondjes rond je tent rennen).
Voorvoeren is dan de enige optie om de vis op je stek te krijgen en zo mogelijk te houden.
Ideaal is het niet. De vis opzoeken wint het in mijn ogen altijd van de vis naar je toe proberen te lokken.
Ik heb op een klein water gevist (3 hectaren) waar de vaste stekkenregel gold.
Voorvoeren bleek hier niet nodig. Voeren tijdens het vissen bleek voldoende.
Minder vertrouwen zou ik hebben in grote wateren (dus ook kanalen) waar vissen bepaalde trekroutes of vaste plekken hebben naar gelang het jaargetijde.
Wanneer de vissen dan eindelijk in de buurt van je stek rond gaan hangen wil je wel dat ze er zolang mogelijk blijven.
Voorvoeren zal dan wel degelijk zijn nut bewijzen. De hoeveelheden hangen af van de mate van dressuur, jaargetijde en wat de rest voert.
Zelf heb ik in de warme jaargetijden de beste resultaten gehad door een drietal dagen van te voren per dag per keer een halve tot anderhalve kilo aas te voeren. Soms kwam het dan tijdens het vissen na zo’n voerbeurt wel eens voor dat ik per 24 uur zo’n 2,5-5kg moest bijvoeren (vanwege het hoge aantal runs). Maar dat was eerder uitzondering dan regel.
De keren dat ik tevoren veel meer heb gevoerd pakten vaak slecht uit voor mij.
De mate van dressuur of het jaargetijde kan echter ook bepalen dat je niet voert en bijvoorbeeld slechts met een “single hookbait” vist. 
een mooie vis van vergeten stek
Mijn eindconclusies:
Voorvoeren heeft zin op grote druk beviste wateren met vaste stekken (omdat je geen andere opties hebt, veel verkassen en de vis opzoeken zou vermoedelijk echter veel beter werken). Voer slechts minimaal (!!) wanneer de watertemperatuur onder de 10-12 graden ligt. Een voorbeeld: op een hongerig water met zeer ruime bezetting waar ik als enige viste hield ik mijn aanbeten in de winter gaande door dagelijks\om de andere dag slechts 300-400gram licht verteerbare boilies te voeren.
Grof voeren is af te raden op druk beviste wateren met vrije stekken, de vis zoeken door middel van verkassen is een beter alternatief en zorgt niet voor vroegtijdig verzadigde vissen. Licht (voor)voeren kan soms werken, zeker in minder drukke periodes. Toch blijft het een hachelijke onderneming: het kan zomaar ineens druk worden (verzadiging!) en/of je stek(ken) blijken ineens bezet.
Voer sowieso niet in de periode wanneer de watertemperatuur onder de 10-12 graden ligt. Er gaat namelijk al genoeg voer in het water tijdens het vissen. Vissen met een “single hookbait” of een handvol attractieve boilies is dan een beter alternatief.
Voor de volledigheid: er bestaat natuurlijk nog een ander excuus om te gaan voeren. Namelijk het “introduceren” van je aas. Ik kan me voorstellen dat je dat doet wanneer je met zeer afwijkend aas gaat vissen.
Wanneer je met boilies vist zou dat echter op druk bevist water niet meer nodig moeten zijn.
De karper weet inmiddels echt wel dat een boilie eetbaar is. Een boilie (of ander aas) moet gewoon zo attractief zijn dat het direct gepakt wordt. Punt.
Verder kun je er vanuit gaan dat op druk beviste wateren zo’n beetje al het mogelijke aas al eens geprobeerd is en introductie niet meer nodig is.
Tot slot:
De oplettende lezer heeft natuurlijk allang mijn eigenlijke mening over voeren geraden ;-)
Wanneer iedereen op de circuitwateren zou stoppen met voeren en het eens over een andere boeg zou gooien zou het een stuk makkelijker worden om karpers te vangen.
Reyer Bergsma
 Hier is plaats voor reacties om een interactieve discussie tot gang te brengen!
|
|
|
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."
en
