Kun je iets vertellen over hoe en wanneer je met het karpervissen in aanraking bent gekomen. En kun je iets vertellen over die beginperiode?

Lang geleden toen de karpers nog in centimeters gemeten werden, struinde ik altijd in gezelschap van broertje Berthil door de natuur. We waren altijd buiten, hutten bouwen, vuurtje stoken en geen kievit, kraaie- of eksternest was veilig voor ons. Kortom een geweldige jeugd (zonder computers) waarin we ook visjes ontdekten in de sloot achter ons ouderlijk huis. Geïntrigeerd hoe deze wonderlijke wezentjes te vangen waren er twee vissertjes geboren. Onze visserij evolueerde zich in de volgende jaren op de plaatselijke kanalen en zandafgravingen via bamboehengel, vast carbon, winkle picker en roofvisserij tot redelijke allround vissers. Pas enkele jaren later kwamen de blauwe breedruggen in beeld. Het aanschouwen van een livedril van een (voor die tijd) machtige karper bracht onze geesten in vervoering. De krachten die bij dit gevecht vrijkwamen veranderde ons voorgoed in carpaddicts. In onze jeugdige overmoed konden wij ook dikke karpers, dus  stonden de gebroeders Zantinge een week later gewapend met een ouwe zeehengel, roggebrood gedrenkt in stroop en een paar gekookte aardappels aan de waterkant. Berthil kreeg zowaar beet en de zeehengel knapte tijdens de dril van een karpermonster. De resultaten waren die periode mager maar dat deerde ons niet, erger nog de mythe werd er juist nog groter door en onze drang naar de waterkant werd onze ouders bijna te veel (voor bro en mij geen paplepelhistorie dus). De maïshype bracht ons veel karpers in het net en met het rijbewijs op zak zwierven we in mams autootje half Nederland door op jacht naar (on)ontdekte dikke karpers. Niemand kon ons stoppen en op de één of andere manier lachte het geluk me vaak toe op deze strooptochten. Gouden ballen! Zo ving ik in 1992 m’n eerste dertigponder op het legendarische Twentekanaal. Het was een dwarrelschub die in de handen van een Engelsman zelfs de kerst-cover van Carptalk haalde. Enkele jaren later lag na een zomerse onweersbui met hagelstenen zo groot als pingpongballen pardoes de legendarische Moby Dick van Busloo op de mat. De foto’s blijven, maar belangrijker is dat we heel veel hebben gelachen en zonder het gezelschap van broerlief en vismaten was het allemaal geen cent waard geweest. In onze avonturendrang proefden we toen ook al stiekem aan Frankrijk. Centimeters werden ponden, en ponden werden kilo’s. Met weemoed denk ik vaak aan het spannende gevoel en de beleving van die eerste karperjaren, het wordt nooit meer zo als toen en ik mis het dikwijls.

Moby Dick.


De gebroeders Zantinge met de nummers 2 en 3 van de plas.

Hoeveel waarde hecht je aan rigsystemen en kun je ons vertellen met wat voor rigs en systemen je zowel vist?

Prutsen en filosoferen over de effectieve werking van rigs in verhouding tot hoe een karper aast vind ik geweldig. Roze-bril-materie zeg maar. Als je het in perspectief ziet is het ten opzichte van de hele visserij slechts een praktisch onderdeel, maar ik ben er van overtuigd dat slimme rigjes vooral op momenten dat het niet hard loopt en op circuitwateren, wel het verschil kunnen maken. Hoeft niet ingewikkeld te zijn maar wel goed gepositioneerd, slim en scherp.

M’n meest gebruikte onderlijn is niet echt spannend en bestaat uit een deels gestripte gecoate onderlijn van 5 tot 15 cm, voorzien van een rechtpuntige semi longshank en een vrij lange line aligner. Een onderlijn waar ik ook dikwijls mee vis, is de helikopter stiffrig. Een stiffrig met een draaiende (semi)longshank. Dit freaky rigje heeft me door de jaren heen al heel veel vis opgeleverd. Daarnaast ben ik fan van een dikke loodhagel op de onderlijn in combi met een ‘shot on the hook’ gevist. Logische zwaartekracht ideeën staan ook onder water garant voor bingo. Als lood gebruik ik vaak zware inliners en qua haakaas heb ik een zwak voor snowman, ook spelen met pop-ups blijft geweldig.

Gebruik je vooral boilies of heb je meer vertrouwen in partikels, of beide? En waar let je op wat betreft aas, zoals bijvoorbeeld de onderscheiding homemade/readymades, vismeel/zoet en de verschillende grootte etc.?

Boilies vind ik ongenuanceerd fantastisch. Het leuke en verslavende zijn de eindeloze variatie mogelijkheden. Geur, smaak, formaat en vorm zijn variabelen die onuitputbaar lijken. Vooral de zoektocht naar ingrediënten maakt, dat ik sinds de boilieontdekking nooit meer normaal door een supermarkt of toko loop. Alles wat in de schappen ligt en een beetje ruikt en smaakt is een potentieel goed vangend ingrediënt. Ik heb altijd m’n eigen boilies gedraaid en heb qua boiliesamenstelling een voorkeur voor EN/EN. Breed-spectrum-bollen hebben m'n voorkeur, dus ga ik voor koolhydraat en eiwit, geur en smaak (zoet/zout en kruiden). Ten opzichte van vroeger ben ik in deze voermaterie wel genuanceerder gaan denken. Viste ik toen de vier seizoenen met één soort boilie, tegenwoordig kijk ik per jaargetijde en per water of ik aastechnisch met aanpassingen het optimale er uit kan halen. Dingen die ik vroeger als toevallig beschouwde vallen nu als puzzelstukjes in elkaar. Een hobby binnen een hobby en soms werkt het .. hahaha
Eigen bollen ontwerpen en draaien is dus traditie, maar ik sluit m’n ogen niet meer voor alternatieven. Een kwaliteitsslag onder verantwoorde ready’s valt niet meer te ontkennen en omdat de bederfelijkheidsproblematiek omzeild wordt zijn ze ideaal voor vakantie/vistrips en vanwege de vaak hoge attractie-waarde ook zeer goed voor de instant-visserij. Ik haal al een tijdje verse ingrediënten uit de BFP-keuken van Eino Gangelhof en daarnaast hebben zijn BFP-ready’s zich in korte tijd ook ruimschoots bewezen.    
Naast boilies gebruik ik regelmatig hennep en tijgernoten. Hennep is een fantastische attractor en als ik het gebruik dan ook niet te scheutig. Vooral om de boel op gang te trekken een topper. Tijgers zijn in combi met hennep vaak een killer. Partikels werken met bepaalde omstandigheden beter dan boilies en het voelt dan ook heerlijk om de hi-tech bolletjes eens thuis te laten.

Hoe pak je een (nieuw) water aan (technische aanpak zoals observeren, bodemstructuur etc.) en welke voermethode volg je?

Een water moet me boeien alvorens ik er aan de slag ga. Zonder dat heb ik weinig motivatie om er een karper te vangen. Waarom grijpt een water me? Natuur, omgeving, historie of een combinatie. Soms is het goede gevoel er meteen en soms is het een proces, soms is het ook weer verdwenen, ook weer zo iets vaags. Kan per jaargetijde per water ook erg verschillen. Eerlijk is eerlijk, de aanwezigheid van vissen van formaat hebben veel invloed op deze duistere materie.

Verder is de manier waarop ik een water analyseer redelijk uniform. Dieptekaart maken, vangstinfo verzamelen, holdings en trekroutes analyseren etc. Het kan even duren alvorens ik na de analyse echt aan de slag ga op een water. De dieptekaart en allerlei theorieën borrelen in de bovenkamer. In combinatie met dat het praktisch haalbaar moet zijn is er plots de trigger, dan gaat het hartje wat sneller bonken en komt er zweet in de handjes en dan is het gaan met die banaan.

Qua voermethode ga ik vaak voor kort en heftig en gok daarbij op nieuwsgierigheid en voedselnijd waardoor karpers collectief hun schroom verliezen en karpervissen ineens zo makkelijk lijkt. Tevens krijg je niet zo'n stress om je voerplek te verdedigen. Als andere karpervissers ook veelal kort en heftig voeren, gaan we tactisch wat anders proberen. Groter of kleiner oppervlak, meer of minder voer, kwaliteit van voer aanpassen, ander voer of misschien wel instant etc. De karperbijbel van Luc de Beats was en is daarbij nog steeds een openbaring waardoor fragmentarische eigen hersenspinsels als een puzzel van herkenning in elkaar vallen. Soms is wachten totdat concollega's uitgevist zijn zelfs de beste optie (soms uit respect, soms omdat het slimmer is). Broerlief is tactisch trouwens erg goed in het beren voor de neus van stayers wegvangen. Altijd kippevel zo’n onverwacht telefoontje van Da Bro.

Heerlijk dat onverwachte telefoontje van Bro, Berthil met een Nederlandse topschub.

Hoe ziet je huidige visserij uit en wat voor wateren bevis je?

Buitenlandse visavonturen gooien de laatste jaren roet in de Hollandse drivemodus. Het is al weer even geleden dat ik vol gas ging op een Hollands circuitwater. Alles of niets, het werd feitelijk bijna alles, echter m’n onvangbare target stierf dat voorjaar. In Holland is het sindsdien redelijk rustig aan het front met af en toe een nachtje met een vismaat en wat instant gefreubel dat wel. Zo kwam ik er wel mooi achter dat instant vissen zeker de moeite loont. Karpermoe? Nee integendeel, vissen in Frankrijk en Italië voelt als een heel andere dimensie en strijdbaarder dan ooit dwaalt m’n geest dagelijks zuidwaarts om er vervolgens meerdere weken per jaar ook echt te vissen. Ik heb op bekende Franse wateren als Du Der, Oriënt, Salagou, Cassien en vele andere bergmeren, lac’s, etangs, rivieren en grindgaten gevist en dan vergeet ik bijna een paar visavonturen in het wonderschone Italië. Ik kom graag terug op plaatsen waar ik eerder gevist heb, want na veel gepionierd te hebben weet ik dat investeren loont. Groot of klein, ongerept pionieren of aansluiten, alles heeft z’n charme. Is maar net hoe flexibel je je opstelt; anticiperen, relativeren, denken in oplossingen, blijven lachen en doorgaan. Toch heeft Cassien vanaf de eerste aanblik een speciale plek in ons hart gekregen en om de zoveel tijd moeten Astrid en ik het gewoon even zien en voelen.
Naast m'n eigen visserij kan ik er trouwens ook heel erg van genieten als vismaten aan het hengelen zijn. Als zij aan de waterkant zitten vis ik ook een beetje mee. Wel maf, zit ik op kantoor en ben toch een beetje aan het vissen.

Cassiennostalgie.


Een Italiaanse schone die heel veel goed maakte.

Wat heb je nog voor plannen in de toekomst?

Naast karpervissen geniet ik van een gevarieerd leven en dat wil ik graag zo houden. Als pappa ziet het leven er net ietsjes geregisseerder uit en laat ik daar nu net een allergie voor hebben....%@(*^!.. Om het gereguleerde leventje leefbaar te houden vind ik het na een werkdag heerlijk om een bloedneus te halen op de sportschool met een robbertje kickboksen. De geestelijke verlichting die dit geeft is extreem verslavend.

Qua vissen zou ik graag meer tijd hebben om in het buitenland avonturen te beleven en droomvissen te vangen. Zonder dromerig toekomstgeleuter komt het neer op bikkelen om elke sessie een bak te vangen. Ik probeer er altijd voor te gaan en koester elk avontuur. De kans dat een Nederlandse heldere zandafgraving me weer in de greep krijgt ligt ook altijd op de loer. Daarnaast hoop ik dat de glimlach, zweethandjes en een verhoogde hartslag als uiting van een ongrijpbare passie voor altijd blijven.

 Een voorjaarsbak van de Côte d'Azur.

Aan wie zou jij de pen willen doorgeven en waarom?

Bij deze nog dank aan Geert Ooms voor zijn complimenteuze aankondiging van mij. Lief zijn voor mekaar en wat meer humor, zouden meer mensen in het karperwereldje moeten doen, het is immers maar vissen! Dit zeggende weet ik dat het geen hobby maar een religie is en ja dan kan het extreem worden nietwaar?! In zijn voetsporen geef ik het toetsenbord door aan de Terry Hearn van Noord Nederland… Martin Post. Onze eerste ontmoeting was aan de oevers van een Noord Nederlands circuitwater en de brede glimlach die er toen was, is er tussen ons nog steeds. Postmans is een begenadigd visser maar bovenal een toffe gast. Kom op Martin vertel ons eens hoe het zo gekomen is en hoe je die bakken vangt, je bent niet zo'n schrijver maar probeer het toch eens hahahaa!