|
Pascal Kik en Maarten Brandt
|
|
Om 11:00 vertrokken we naar het Noord Willemskanaal. Mijn maat en ik namen voor het eerst deel aan een wedstrijd en wel met de eerste voorronde van het Dutch Carp Open. Tevens ook onze eerste keer vissen op een kanaal. Na een lange reis kwamen we aan in het restaurant waar om 16:00 de stekken werden verloot. Maarten vond dat ik het lootje moest trekken en we hoopten op een stek zo dicht mogelijk bij de brug. Stek nummer 3 in vak 1 bleek voor ons de stek te zijn waar wij 40 uur moesten vertoeven. Eenmaal op de stek aangekomen bleek deze stek vrij dicht bij de brug, er zat maar 1 koppel tussen. We begonnen maar met het opzetten van de spullen. Toen Maarten zijn foudraal opende kwam daar een hengel met een gebroken top uitzetten. Het begon dus weer goed…. Rond 18:00 stond alles al op. Om 19:00 begon de wedstrijd en in die tussentijd konden we mooi even eten! De zak met aardappelschijfjes en spekjes werd open getrokken en lekker gebakken. Ik was lekker aan het koken en de voorbijgangers keken het eten uit de pan (nog nooit iemand zien koken?). Om 19:00 werd het startsignaal gegeven, de wedstrijd was begonnen. Maar ja eerste keer op een kanaal, voor mij meteen een monotone sloot dus waar te beginnen? Karper is en blijft een kantjes vis dus ik besloot in ieder geval 1 hengel op eigen kant te leggen. Maarten legde 1 hengel aan de overkant en 1 aan eigen kant. Ik besloot af te wijken van dit standaard gedrag en legde (eigenwijs hé…) een hengel in het midden. De leiding zou een vlag rond brengen die je met vangst buiten moest zetten. Deze kwam een beetje laat (geeft niet hoor). Daarbij kregen we wat lekkers, enkele formuliertjes en monstertjes van pssst.. baits en challenge baits. De lange reis had ons aardig moe gemaakt en de wind deed daar nog eens een schepje boven op want het werd akelig koud. Dus toch maar lekker vroeg in de slaapzak met volle hoop op een verdwaalde vis… Om 7:15 komt die idioot als een gek de tent in gestormd, leuk hoor Maarten ik kijk naar buiten en ja hoor de swingers zijn nog geen haar verschoven. Toch maar hengeltjes verversen. Ik dacht laat ik eens de monstertjes proberen die we van ECG hadden gekregen. 1 hengel met Challenge baits ging richting de overkant en de andere hengel beaasde ik met zoete maïs, wie weet. De hengel aan de overkant moest met toplood gevist worden in verband met de bootjes. Om de beet registratie iets te verbeteren viste ik mijn hanger wat lager. Het was buiten mij te koud en ik bezocht mijn slaapzak maar weer eens. Ik viel af en toe bijna in slaap maar meestal werd ik weer gewekt door een piepje van m’n rechterhengel. Plotseling veranderden die piepjes in een volle run. Na een korte maar krachtige dril kon ik een mooie schub landen die ik toen tegen de 20 pond aan schatte (dus toch de challenge baits…). Meteen werd de begeleiding gebeld. De vis bleek na weging 9,8 kg en we kregen meteen de tussenstand te horen. We waren de eerste in ons vak die vis hadden gevangen en dat gaf ons geen verkeerd gevoel. Het andere vak had die nacht 8 vissen opgeleverd.  Na het maken van enkele foto’s werd de vis terug gezet in zijn element en de hengel opnieuw van een boilie voorzien. Ook dit keer ging de hengel naar de overkant. Ondanks het feit dat deze mooie vis ons een warm gevoel gaf, trokken we ons al gauw terug in de slaapzakken om te schuilen tegen de koude noordenwind. In de loop van de middag, net toen we een broodje met pasta aan het smeren waren, kwam er iemand aan die ons vroeg of wij die avond misschien trek hadden in een warme maaltijd van het afhaalrestaurant. De keuze was niet lastig en er werd een lekkere salami pizza besteld. Die middag kregen we ook nog gezelschap van onze 10-jarige buurjongen. Hij tapte ongeveer 20 moppen die eigenlijk allemaal hetzelfde waren. Maar ja waarschijnlijk wist hij er niet meer. Hij vertelde nog over zijn aanbeet die hij die ochtend had gekregen. Hij moest ongeveer 5 keer gaan kijken bij zijn hengel voordat hij doorbeet en volgens hem verspeelde hem omdat de haak steeds zo ging (hij bewoog zijn handen op en neer). We snapte hem even niet meer maar dat geeft ook niet. Achteraf konden we wel om het ventje lachen. Zoals beloofd kwam de pizza precies op tijd. Net toen de pizza aan Maarten werd overhandigd begon zijn rechter beetmelder te pruttelen. Dit pruttelen ging over in iets dat begon te lijken op een run. Binnen de kortste keren stond Maarten met zijn hengel in de handen maar hij voelde vrij weinig weerstand. Tijdens het binnenhalen sloop er een gevoel naar binnen van: Het zal toch niet?! dus toch… Een flinke brasem was de aanstichter van dit voorval. Ondanks het feit dat de pizzabezorger het een mooie vis vond, leverde het ons naast een vies net eigenlijk niets op. Nadat de vis netjes was terug gezet en Maarten zijn handen had gewassen, konden we eindelijk beginnen met eten. Naast de bestelde pizza hadden we ook wat soep klaar gemaakt, dus ook deze avond hadden we het alles behalve slecht. Met een volle buik besloten we vervolgens de hengels opnieuw te voorzien van aas. We besloten deze nacht als ons vertrouwen in boilies te steken. Alle vier de hengels werden dus voorzien van boilies en in plaats van strak tegen de kant werd er ditmaal een aantal meters uit de kant gevist. Vanwege de ook deze avond soms snijdend koude wind, werd al vroeg de slaapzak opgezocht. Helaas was er ook de volgende ochtend helemaal niks gebeurd. De swingers niet bewogen en geen enkel piepje. Dat hoort er nu eenmaal ook bij. We maakten ons er verder ook niet druk om want we hadden immers erg lekker geslapen. Een uurtje nadat we nog een paar broodjes als ontbijt hadden gegeten kwam de auto van de leiding luid toeterend voorbij en gaf ons door dat het tijd was de hengels binnen te halen en op te ruimen. Er stond nog een emmertje met partikel’s waar al een hele dikke laag slijm op stond. We konden het niet laten om het even te fotograferen…. Rond kwart voor 1 waren alle spullen in de auto gezet en vertrokken we in de richting van het restaurant. Aangekomen in het restaurant bestelden we nog wat te eten in afwachting van de prijsuitreiking. Uiteindelijk zou blijken dat we net iets te kort kwamen voor de finale en eindigden we op de 4e plaats, maar hier waren we al ontzettend gelukkig mee. En alsof het allemaal nog niet mooi genoeg was, mochten we ook nog iets uitkiezen van de fantastische prijzentafel. Als we dit weekend in één woord uit zouden moeten drukken, dan zou daar maar één woord geschikt voor zijn: Geweldig! Als het aan ons ligt zijn we volgend jaar absoluut weer van de partij! Met vriendelijke groet, Pascal Kik en Maarten Brandt |
