Spiegel magazine cover 15

Er was eens een visser die droomde van rust, ruimte, zijn eigen ding kunnen doen en toch mooie karpers vangen, bij voorkeur spiegels. Frankrijk en België waren de laatste jaren onneembare vestingen geworden, los van alle beperkende regels liepen daar nu zoveel idioten rond die zichzelf karpervisser noemden. Nee, uiteraard jij niet, je weet vast wel wie ik bedoel...

KORDA Personal Best

Na jarenlang uitsluitend met de penhengel in poldersloten en vestinggrachten de karper belaagd te hebben, heb ik dertien jaar geleden de overstap naar het statische karpervissen gemaakt. Gedurende ruim tien jaar stond de statische visserij in het teken van het voorvoeren. Minimaal twee, maar voor een groter (zelf)vertrouwen liever drie keer, werd er eerst een aantal boilies aan de karpers aangeboden alvorens er op de beoogde stek werd gevist.

Voor Spiegel Magazine schreef Roy van Goor een verslag over zijn ervaringen op het Franse Village de Pêche. Hij boekte tot op heden twee maal een visvakantie op dit water maar ving niet constant de sterren van de hemel. Betaalwateren geven hun geheimen namelijk niet altijd even gemakkelijk prijs.

Terwijl de winter van 2007-2008 alweer ver achter ons ligt, beschouw ik het geheel van achter mijn brommende computer met een dampende bak koffie in de hand en een Algemeen Dagblad op tafel. Zowel het internet als deze krant berichten over het drama in de Amerikaanse staat Texas, wat zich heeft voltrokken als gevolg van de orkaan Ike.

Dit artikel is een opsomming van enkele materialen waar ik absoluut niet zonder kan en altijd bij me heb, ongeacht het water dat ik op dat moment bevis. Sommige dingen maken het verblijf aan de waterkant gemakkelijker en andere zaken zullen meehelpen een paar extra karpers te vangen. Hoewel ik geen karpervisser ben die er van houdt om drie maal naar de auto te moeten lopen wil ik wel alle essentiële benodigdheden bij me hebben.

Frankrijk, het beloofde land. Mij heeft het nog niet die echte bevrediging gegeven. Ik was altijd te laat aanwezig op de goede wateren of te druk met andere zaken. Dat moet maar eens veranderen. Een nieuw water zoeken dat nog onbekend is en waar ook nog dikke vis zit is echter geen gemakkelijke opgave. Gelukkig word ik door een vismaat gewezen op een mooi Frans bergmeer van meer dan vijfhonderd hectare groot en krijg ik een foto te zien van een karper van rond de dertig kilo.

Sinds 1 oktober is het nieuwe bedrijfsgebouw van Pure Fishing Benelux gevestigd in Etten-Leur. Reden te meer om een kijkje achter de schermen te nemen bij één van de grootste hengelsportproducenten ter wereld.

Sinds drie jaar ben ik in de winter met grote regelmaat aan de waterkant te vinden. De jaren voorheen sloot ik mijn seizoen begin december af en begon – buiten een enkele uitvlucht – in maart weer te vissen. De drie afgelopen winters heb ik echter meer en meer de ‘drive’ gekregen om de volledige winter door te vissen. En ik moet zeggen dat het elk jaar leuker wordt. Natuurlijk zijn er momenten van afzien, maar met de juiste instelling en een aantal aanpassingen aan je vismateriaal en persoonlijk onderkomen kun je warm ingepakt veel onvergetelijke wintermomenten beleven.

Vraag en antwoord over penvissen

Dat het succesvol camoufleren van de hoofdlijn en rig helpt meer karpers te vangen is een feit. Je kunt de beste hengels hebben, de allerduurste beetmelders en de nieuwste molens maar als de montage niet is afgestemd op de situatie ter plaatse, doet het er niet zoveel meer toe waarmee je vist. Je vangt simpelweg geen karper.

In een eerdere editie van Spiegel Magazine vertelde ik over een succesvol verlopen voorjaarsessie met Willem in midden Frankrijk. Een sessie waarin we een groot aantal vissen wisten te vangen, waaronder enkele toppers. Bovendien hadden we het sterke vermoeden dat het water slechts een tipje van haar sluier had opgelicht en er nog veel meer verrassingen mogelijk waren.

Op een koude zaterdag in december reizen we af naar de Belgische plaats Tessenderlo om Geert Ooms aan de tand te voelen. Geert is één van de bekendste Belgische karpervissers en daarom zijn we zeer benieuwd naar de antwoorden die hij gaat geven op onze vragen over aasgebruik, rigs en vismethodieken.

Af en toe word je wakker aan het water en vraag je jezelf af wat je in hemelsnaam aan het doen bent en of het allemaal wel zin heeft. Dat is meestal na een blank maar dat terzijde. Sjoob en ik vissen al heel wat jaartjes samen en we hebben er altijd bewust voor gekozen om op groot en moeilijk water te vissen. Vooral omdat het daar rustig is en rust is een van de belangrijkste dingen in onze visserij. Gedoe over stekken en voerplekken is aan ons niet besteed.

Deze keer laat de Engelse karpervisser en hengelbouwer Bruce Ashby zien met welke onderlijn hij de grotere Europese wateren bevist. Bruce, die groot geworden is op de zwaar beviste Engelse circuitwateren, kan als geen ander inschatten welke aanpassingen noodzakelijk zijn om een succesvolle onderlijn te kunnen maken. Toch is hij niet iemand die ingewikkelde onderlijnen gebruikt. Bruce zegt namelijk dat als er veel mis kan gaan bij het knopen van een onderlijn, er ook veel mis kan gaan bij het haken van een karper. Een opmerkelijk nuchtere uitspraak van een bewonderenswaardige man.

Het water waar ik de nacht ga doorbrengen ligt er fantastisch mooi en vredig bij. Als ik hier op een vrijdag, zaterdag of zondag aan de waterkant had gestaan, dan zou ik vanaf de overkant waarschijnlijk door veel ogen worden begluurd. Het is echter donderdag en alleen drie stekken verderop staat een tentje. Beter kun je het op dit water niet treffen, aangezien het de drukst beviste plas uit de omgeving is. Omdat er genoeg rustige putten, afgelegen stukken rivier en onbeviste singels in de buurt zijn te vinden, heeft de plas nooit mijn volle aandacht kunnen trekken. Wel hoorde ik de afgelopen jaren genoeg verhalen over fantastische spiegels en kneiters van schubs maar vanwege de hengeldruk werd mijn eerste nachtelijke bezoek steeds maar uitgesteld.

Ongeveer twintig jaar geleden begon ik met vissen op een klein putje bij mij in de buurt. Iedereen weet wel hoe dat gaat met kleine kinderen die graag visjes willen vangen. Mijn dochter, destijds acht jaar oud, was daarop geen uitzondering. Op een zonnige zaterdagmiddag gingen we naar het putje, gewapend met een goedkoop hengeltje, een plastic zakje met maden, een schepnetje en natuurlijk een fototoestel om de eerste gevangen vis voor eeuwig vast te leggen.

De haak maakt de verbinding tussen de visser en de vis en is daarom het belangrijkste stukje materiaal van de karperuitrusting. Het is daarom geen wonder dat veel karpervissers zich intensief bezig houden met hun onderlijnen. Wat mij daarbij opvalt, is dat er vooral veel aandacht wordt besteed aan het model, het inhakend vermogen en de grootte van de haak. Maar telkens verbaas ik mij er over dat er zeer weinig of zelfs geen aandacht wordt besteed aan de scherpte van de haakpunt. En dat is toevallig wel de belangrijkste vereiste van elke haak.

De karperbeurs in Zwolle is voor veel karpervissers de plek waarop ze uit hun figuurlijke winterslaap ontwaken. Ondanks dat het koudste jaargetijde nog lang niet ten einde is, krijgen de karpervissers weer de onbedwingbare drang om de lijnen nat te maken. Voor velen blijven de eerste sessies van het jaar helaas karperloos en de opportunistische stemming maakt dan snel plaats voor gevoelens van twijfel en onzekerheid. De watertemperatuur is in februari en maart namelijk nog zeer laag en ondanks dat de dagen lengen en de zon al meer kracht krijgt is er meestal weinig karperactiviteit te bespeuren. Hoe vang je die verlossende eerste karper van het jaar?